ทำการศึกษาผลของบริโมนิดีนซึ่งเป็นยาในกลุ่มแอลฟาทู อะดรีเนอร์จิกอะโกนิสต์ในสุนัขต่อการทำงานของหัวใจและหลอดเลือด การทำงานของไตและสมดุลกรด-เบสในสุนัข 10 ตัวโดยแบ่งสัตว์ทดลองออกเป็น 2 กลุ่มคือ กลุ่มแรกได้รับยาบริโมนิดีนโดยการกินขนาด 0.2 มก./กก. และกลุ่มที่สองได้รับในขนาด 0.5 มก./กก. ทำการวัดค่าความดันโลหิตและอัตราการเต้นของหัวใจต่อเนื่อง ส่วนการตรวจคลื่นไฟฟ้าหัวใจ การวัดอุณหภูมิทางทวารหนัก อัตราการหายใจ ค่าปริมาตรเม็ดเลือดแดงในเลือด ค่าของแข็งในพลาสม่า ค่าน้ำตาลและการวิเคราะห์แก๊สในกระแสโลหิต จะกระทำก่อนและ 3 ชม. หลังให้ยาบริโมนิดีนโดยวัดชั่วโมงละครั้ง และทำการวัดอีกครั้งหลังให้ยาต้านฤทธิ์จำเพาะได้แก่โยฮิมบีน ไฮโดรคลอไรด์ นอกจากนี้ทำการวัดค่าการทำงานของไตอันได้แก่ อัตราการกรองปริมาณพลาสมาและโลหิตที่ไปเลี้ยงไตและสัดส่วนการกรองอิเล็กโทรไลต์รวมถึงออสโมล่าและฟรีวอเตอร์เคลียรานส์ โดยจะทำก่อนและในช่วงชั่วโมงที่ 4-5 หลังได้รับยาบริโมนิดีนและวัดซ้ำอีกครั้งหลังให้ยาโยฮิมบีน ผลการศึกษาพบว่าหลังให้ยา ค่าเฉลี่ยความดันโลหิตอัตราการเต้นของหัวใจ อัตราการกรอง อัตราการไหลของพลาสมา และโลหิตไปเลี้ยงไตอัตราการหายใจ และปริมาตรเม็เลือดแดงในเลือดมีค่าลดลงอย่างมีนัยสำคัญ ขณะที่ ระยะพี-อาร์ จากคลื่นไฟฟ้าหัวใจ และค่าการสัดส่วนการขับทิ้งของโซเดียมมีค่าเพิ่มสูงขึ้นโดยพบว่าขนาดยาต่ำ (0.2 มก./กก.) กลับส่งผลลดอัตราการไหลของโลหิตไปเลี้ยงไตและอัตราการกรองมากกว่าที่ขนาดยาที่สูง (0.5 มก./กก.) การศึกษานี้ไม่พบการเปลี่ยนแปลงอย่างชัดเจนของสมดุลกรด-เบสในกระแสโลหิต หลังให้ยาโยฮิมบีน ไฮโดรคลอไรด์ซึ่งจัดเป็นแอลฟาทูอะดรีเนอร์จิก แอนทาโกนิสต์ เข้าสู่หลอดโลหิตดำ ค่าพารามิเตอร์เกือบทั้งหมดกลับเข้าสู่ระดับเดียวกับขณะเริ่มต้นการทดลอง ดังนั้นจึงสรุปได้ว่าบริโมนิดีนมีผลลดการทำงานของระบบหัวใจและหลอดเลือด อัตราการหายใจ ปริมาณโลหิตไปเลี้ยงไตรวมไปถึงการทำงานของไตโดยการออกฤทธิ์ผ่านตัวรับแอลฟาทู อะดรีเนอร์จิก ที่ขนาดยาสูงจะกดการทำงานของระบบประสาทซิมพาเธติกที่ไปเลี้ยงไตมากกว่าเป็นผลให้หลอดเลือดเข้าไตมีการหดตัวน้อยกว่าการให้ยาขนาดต่ำ ผลของยาบริโมนิดีนสามารถต้านฤทธิ์ได้ด้วยสารโยฮิมบีนไฮโดรคลอไรด์ โดยฉีดเข้าทางหลอดเลือดดำ