การทดลองครั้งนี้มีวัตถุประสงค์เพื่อศึกษาผลของ bovine somatotropin (bST)ต่อการทำหน้าที่ของต่อมน้ำนมที่มีความสัมพันธ์กับเมแทบอลิซึมของน้ำภายในร่างกายช่วงระยะต้นของการให้นมในโคนมลูกผสมโฮลสไตน์ โดยการทดลองจะใช้โคนมลูกผสมโฮลสไตน์ที่อยู่ในช่วงท้ายของการตั้งท้องจำนวน 10 ตัว แบ่งออกเป็น 2 กลุ่ม ๆ ละ 5 ตัว หลังจากโคนม คลอดลูก 60 วัน โคนมในกลุ่มควบคุมจะได้รับการฉีด placebo ส่วนกลุ่มทดลองทำการฉีดbST 500 มก. ในรูป prolonged-release เข้าใต้ผิวหนังบริเวณหลังโคนขาหน้า จากการทดลอง พบว่า หลังจากฉีด bST ผลผลิตน้ำนมเพิ่มขึ้น 19.8% และปริมาณการกินน้ำของโคนมต่อวันเพิ่มขึ้นอย่างมีนัยสำคัญ (P<0.01) แต่ปริมาณการกินอาหารต่อวันไม่เพิ่มขึ้นเมื่อเปรียบเทียบกับโคกลุ่มควบคุม ปริมาตรของพลาสม่าและเลือดเพิ่มขึ้นอย่างมีนัยสำคัญ (P<0.05) ในกลุ่มโคนมที่ฉีด bST อัตราการหมุนเวียนของน้ำภายในร่างกาย(water turnover rate) เพิ่มขึ้นอย่างมีนัยสำคัญ (P<0.05) ในระยะต้นของการให้นมในกลุ่มที่ฉีด bST ผลการตอบสนองของ bST ต่อ ค่า half-life ของน้ำในร่างกายไม่มีผลเปลี่ยนแปลงเกิดขึ้น โคนมในกลุ่มที่ฉีด bST พบว่า ปริมาณน้ำภายในร่างกายทั้งหมดเพิ่มขึ้นอย่างมีนัยสำคัญ (P<0.01) ปริมาณน้ำภายในร่างกายที่ไม่รวมน้ำในระบบทางเดินอาหาร (empty body water) มีค่าเพิ่มขึ้นอย่างมีนัยสำคัญ (P<0.05) ซึ่งมีความสัมพันธ์กับการเพิ่มขึ้นของปริมาณน้ำนอกเซลล์ ในการตอบสนองต่อ bST พบว่า อัตราการไหลของเลือดไปยังต่อมน้ำนมเพิ่มขึ้นเป็นสัดส่วนมากกว่าการเพิ่มของผลผลิตน้ำนม ความเข้มข้นของกลูโคสในพลาสม่า และการนำกลูโคสเข้าสู่ต่อมน้ำนมไม่มีผลแตกต่างเมื่อเปรียบเทียบกับกลุ่มควบคุม แต่ค่าผลต่างของความเข้มข้นของกลูโคส และเปอร์เซ็นต์ของกลูโคสที่ถูกนำไปใช้ที่ต่อมน้ำนมมีค่าลดลง ผลการตอบสนองต่อ bST พบว่า เปอร์เซ็นต์ของอะซิเตตที่นำไปใช้ที่ต่อมน้ำนม และการนำอะซิเตตเข้าสู่ต่อมน้ำนมเพิ่มขึ้น การฉีด bST ไม่มีผลต่อความเข้มข้นของ (+,b)-hydroxybutyrate และไตรกลีเซอไรด์ในพลาสม่า ผลของbST ต่อองค์ประกอบในน้ำนม พบว่า ไขมันในน้ำนมเพิ่มขึ้น ส่วนโปรตีน และแลคโตสในน้ำนมไม่มีผลแตกต่างกันในช่วงระยะต้นของการให้นม จากการทดลองสรุปได้ว่า bST มีผลต่อการเปลี่ยนแปลงการทำงานของต่อมน้ำนมในโคนมลูกผสมโฮลสไตน์ที่อยู่ในระยะต้นของการให้นมทำให้ผลผลิตน้ำนมเพิ่มขึ้น โดยเกี่ยวข้องกับการเปลี่ยนแปลงทั้งปัจจัยภายนอก และปัจจัยภายในต่อมน้ำนม ซึ่งกลไกการทำงานของbST อาจเกี่ยวข้องกับการเปลี่ยนแปลงของระดับความเข้มข้นของ IGF-1 ในพลาสม่าที่มีผลต่อการเพิ่มอัตราการไหลของเลือดที่ไปยังต่อมน้ำนม รวมทั้งมีผลในการเพิ่มปริมาณน้ำทั้งหมดภายในร่างกายซึ่งทำให้เพิ่มอัตราการไหลของเลือด และการนำสารอาหารไปยังต่อมน้ำนมเพื่อนำไปใช้ในการสังเคราะห์น้ำนม