การศึกษานี้เป็นการศึกษาเชิงพรรณนา เพื่อหาอัตราชุกและปัจจัยที่เกี่ยวข้องกับการติดเชื้อวัณโรคในบุคลากรโรงพยาบาลนพรัตนราชธานี กลุ่มตัวอย่างได้จากการสุ่มตัวอย่างมีระบบจำนวน 398 คน จากบุคลากรทั้งสิ้น 1,592 คน เก็บข้อมูลทั่วไป และข้อมูลปัจจัยเสี่ยงโดยใช้แบบสอบถามตอบด้วยตนเอง และ ข้อมูลอัตราชุกการติดเชื้อวัณโรคโดยการทดสอบทูเบอร์คูลิน ระหว่างเดือน มีนาคม ถึง พฤษภาคม พ.ศ. 2546 ผลการศึกษาพบว่า มีผู้เข้าร่วมการวิจัยตามเกณฑ์คัดเลือก 386 คน คิดเป็นร้อยละ 96.98 ของกลุ่มตัวอย่างผู้เข้าร่วมการวิจัยมีอายุเฉลี่ย 32.74 ((+,ฑ)8.00) ปีระยะเวลาทำงานเฉลี่ย 7.22 ((+,ฑ)5.95) ปี เป็นเพศชาย 59 คน (ร้อยละ 15.3)เพศหญิง 327 คน (ร้อยละ 84.7) อายุและระยะเวลาทำงานเฉลี่ยของเพศชายและเพศหญิงไม่แตกต่างกันอย่างมีนัยสำคัญทางสถิติ (p=0.553) และ p=0.868 ตามลำดับ) มีการสัมผัสกับผู้ป่วยวัณโรคนอกหน้าที่งาน 138 คน (ร้อยละ 35.8) สัมผัสกับผู้ป่วยวัณโรคในหน้าที่งาน 220 คน (ร้อยละ 57.0) มีประวัติเคยได้รับวัคซีนบีซีจี 324 คน(ร้อยละ 83.9) พบมีรอยแผลเป็นบีซีจี 229 คน (ร้อยละ 92.3 ของผู้เคยได้รับวัคซีน)และ พบว่า อัตราชุกของการติดเชื้อวัณโรคจากการทดสอบทูเบอร์คูลินโดยวิธี Mantouxที่ขนาดตุ่มนูนมากกว่าหรือเท่ากับ 10 มิลลิเมตรเท่ากับร้อยละ 71 เมื่อวิเคราะห์หาความสัมพันธ์ระหว่างตัวแปรต่าง ๆ พบว่า ปัจจัยด้าน สถานที่ปฏิบัติงาน การสัมผัสกับผู้ป่วยวัณโรคในหน้าที่งาน ระยะเวลาทำงานตั้งแต่หนึ่งปีขึ้นไป มีความสัมพันธ์กับการติดเชื้อวัณโรคในบุคลากรโรงพยาบาลนพรัตนราชธานีอย่างมีนัยสำคัญทางสถิติ โดยไม่ขึ้นกับการมีรอยแผลเป็นบีซีจี ส่วนปัจจัยด้าน เพศ อายุ ตำแหน่งงาน การสัมผัสกับผู้ป่วยวัณโรคนอกหน้าที่งาน และรอยแผลเป็นบีซีจี ไม่มีความสัมพันธ์กับการติดเชื้อวัณโรคในบุคลากรโรงพยาบาลนพรัตนราชธานีอย่างมีนัยสำคัญทางสถิติ ผลการศึกษานี้ แสดงให้เห็นว่า วัณโรคเป็นสิ่งคุกคามทางชีวภาพอย่างหนึ่งของบุคลากรในโรงพยาบาลนพรัตนราชธานี ควรมีการเฝ้าระวัง และ ดำเนินมาตรการควบคุมวัณโรคที่มีประสิทธิผลและสามารถจ่ายได้ที่สอดคล้องกับปัจจัยที่เกี่ยวข้องจากการศึกษานี้ เพื่อลดการสัมผัสโรคจากการทำงาน และ สามารถนำข้อมูลจากการศึกษานี้ไปใช้สำหรับการศึกษาเกี่ยวกับอุบัติการณ์และปัจจัยเสี่ยงต่อการติดเชื้อวัณโรค หรือการศึกษาเพื่อประเมินมาตรการต่าง ๆ ที่ใช้ในการควบคุมวัณโรคต่อไป