จากห้องสมุด cDNA จากเม็ดเลือดกุ้งกุลาดำปกติและติดเชื้อวิบริโอได้แยกหายีนที่เกี่ยวข้องกับภูมิคุ้มกันของกุ้งกุลาดำ โดยเทคนิค Expressed Sequence Tags (ESTs)พบโคลนของตัวยับยั้งเซรีนโปรติเนส จำนวน 6 โคลน ในจำนวนนี้เป็นยีนที่สมบูรณ์จำนวน4 โคลน ซึ่งมีความคล้ายคลึงกับตัวยับยั้งเซรีนโปรติเนส (serine proteinase inhibitor หรือSPI) ชนิด Kazal ที่มีรายงานใน crayfish โดยทั้ง 4 โคลนอาจมีความแตกต่างกันที่จำนวนหรือความสมบูรณ์ของ Kazal domain การศึกษานี้เลือกศึกษายีนจากโคลนที่มีจำนวนโดเมน5 โดเมน (โคลน SH415) ซึ่งมีบริเวณ open reading frame ที่มีขนาด 801 คู่เบส ซึ่งแปลรหัสให้โปรตีนที่มีกรดอะมิโนจำนวน 266 ตัว โดยทำการแสดงออกใน ~iEscherichia coli~iและใช้ pTrcHis 2C เป็นเวคเตอร์ในการแสดงออก การทดลองนี้ทำการแสดงออกของตัวยับยั้งเซรีนโปรติเนสโดยตัดส่วนที่คาดว่าเป็น signal sequence ออก แล้วจึงโคลนเข้าสู่เวคเตอร์ ทำการคัดเลือกโคลนที่มีรีคอมบิแนนท์ pTrcHis 2C/SPI และวิเคราะห์โปรตีนที่ได้จากการแสดงออกเมื่อเปรียบเทียบระหว่างโคลนที่มี pTrcHis 2C และโคลนที่มีรีคอมบิแนนท์pTrcHis 2C/SPI พบแถบโปรตีนขนาดประมาณ 35 กิโลดาลตันที่มีความแตกต่างในความเข้มของแถบโปรตีน โดยพบว่ามีความเข้มสูงกว่าในโคลนที่มีรีคอมบิแนนท์ pTrcHis 2C/SPI เมื่อนำโปรตีนหยาบที่ได้ไปทดสอบแอคติวิตีในการยับยั้งเซรีนโปรติเนสชนิดต่างๆ โดยวิธีproteinase inhibitor activity gelatin/SDS-PAGE assay พบแถบของเจลาตินที่ไม่ถูกย่อยขนาดประมาณ 35 กิโลดาลตันในส่วนที่เป็นโปรตีนหยาบจากโคลนที่มีรีคอมบิแนนท์pTrcHis 2C/SPI เมื่อทดสอบกับ trypsin, chymotrypsin และ subtilisin โดยไม่พบแถบโปรตีนในโคลนที่มี pTrcHis 2C เมื่อทดสอบแอคติวิตีในการยับยั้งเซรีนโปรติเนสของโปรตีนหยาบโดยวิธี inhibitory spectrum assay พบว่าแอคติวิตีของเอนไซม์ลดลง 89%, 70%และ 8% เมื่อทดสอบกับ trypsin, chymotrypsin และ subtilisin ตามลำดับ แต่ไม่พบการลดลงของแอคติวิตีเมื่อทดสอบกับ elastase เมื่อศึกษาการเปลี่ยนแปลงในการแสดงออกของเอ็มอาร์เอ็นเอของตัวยับยั้งเซรีนโปรติเนสในเม็ดเลือดกุ้งกุลาดำที่ติดเชื้อวิบริโอ โดยใช้เทคนิค ~iin situ~i hybridization พบว่ายีนนี้มีการแสดงออกในเซลล์เม็ดเลือดของกุ้งกุลาดำ ค่าเฉลี่ยของจำนวนเม็ดเลือดทั้งหมดในกุ้งที่ติดเชื้อเป็นเวลา 6 ชั่วโมงมีค่าน้อยกว่ากุ้งในกลุ่มอื่นๆ และพบว่าการแสดงออกตัวยับยั้งเซรีนโปรติเนสในเม็ดเลือดของกุ้งที่ติดเชื้อเป็นเวลา 6 ชั่วโมงลดลงเมื่อเทียบกับการแสดงออกในเม็ดเลือดกุ้งที่เวลาอื่นๆ นอกจากนี้จำนวนเม็ดเลือดที่มีการแสดงออกของตัวยับยั้งเซรีนโปรติเนสเพิ่มขึ้นอย่างมีนัยสำคัญในกุ้งที่ติดเชื้อเป็นเวลา 24 ชั่วโมง ในขณะที่จำนวนเม็ดเลือดที่มีการแสดงออกของตัวยับยั้งเซรีนโปรติเนสในกุ้งกลุ่มอื่นๆ มีค่าใกล้เคียงกันข้อมูลที่ได้นี้จัดเป็นข้อมูลเบื้องต้นสำหรับการศึกษาตัวยับยั้งเซรีนโปรติเนสชนิดนี้ต่อไป