การวิจัยครั้งนี้มีจุดมุ่งหมายเพื่อศึกษาและวิเคราะห์ถึงมาตรการ กระบวนการระดับ และวิธีการของการมีส่วนร่วมของประชาชนในการจัดการทรัพยากรประมงของประเทศไทย ผลการศึกษาวิจัยพบว่า มาตรการทางกฎหมายที่ใช้ในการจัดการทรัพยากรประมงในปัจจุบันตามพระราชบัญญัติการประมง พ.ศ. 2490 และกฎหมายอื่น ๆ ที่เกี่ยวข้อง เป็นอำนาจหน้าที่ของหน่วยงานต่าง ๆ ของรัฐจัดการแต่เพียงฝ่ายเดียว ไม่เปิดโอกาสให้ประชาชนเข้ามามีส่วนร่วมในการจัดการเท่าที่ควร ส่งผลให้เกิดความเสื่อมโทรมและความขัดแย้งในการใช้ประโยชน์จากทรัพยากรประมง ตลอดจนบทบัญญัติแห่งกฎหมายดังกล่าวยังไม่มีความสอดคล้องกับรัฐธรรมนูญแห่งราชอาณาจักรไทย พ.ศ. 2540 ที่บัญญัติรับรองสิทธิของประชาชนและชุมชนท้องถิ่น ในการมีส่วนร่วมจัดการทรัพยากรธรรมชาติร่วมกับภาครัฐ จากสภาพปัญหาดังกล่าว ผู้วิจัยจึงได้เสนอแนะให้มีการปรับปรุงแก้ไขบทบัญญัติของพระราชบัญญัติการประมง พ.ศ. 2490 ซึ่งเป็นกฎหมายที่เกี่ยวกับการจัดการทรัพยากรประมงของประเทศโดยตรง เนื่องจากกฎหมายดังกล่าวยังมีข้อบกพร่องและมีความล้าสมัยไม่เหมาะสมกับสถานการณ์ปัจจุบันหลายประการ โดยเฉพาะอย่างยิ่งบทบัญญัติในส่วนของการรับรองสิทธิของประชาชนในการมีส่วนร่วมจัดการทรัพยากรประมง โดยนำเสนอให้มีการกำหนดรูปแบบองค์กรการมีส่วนร่วมของประชาชน ตลอดจนแนวทางการมีส่วนร่วมในแต่ละระดับให้มีความเหมาะสมชัดเจน และเพียงพอ อีกทั้งแนวทางการบังคับใช้กฎหมายขององค์กรภาครัฐให้มีความชัดเจนและเป็นไปในทิศทางเดียวกัน อันจะเป็นอีกแนวทางหนึ่งที่จะส่งผลให้การจัดการทรัพยากรประมงของประเทศไทยเกิดประสิทธิภาพ และเป็นไปตามเจตนารมณ์ของรัฐธรรมนูญฉบับปัจจุบัน