วัตถุประสงค์ของการวิจัยครั้งนี้ เพื่อศึกษากระบวนการขัดเกลาทางสังคมและพัฒนาบุคลากรภายในของวัดพระธรรมกายได้แก่ พระภิกษุ สามเณร อุบาสก อุบาสิกา และบุคคลภายนอกได้แก่ประชาชนและเยาวชน ในด้านการสรรหา การพัฒนา การธำรงรักษา และการใช้ประโยชน์ นอกจากนี้เพื่อวิเคราะห์ว่ากระบวนการดังกล่าวมีหลักพระธรรมวินัยเป็นพื้นฐานหรือไม่อย่างไร ผลการวิจัยพบว่า วัดมีระบบการสรรหาบุคลากรด้วยการเชิญชวนแบบบุคคลต่อบุคคล ซึ่งเป็นวิธีที่ได้ผลมากที่สุด ด้านการพัฒนาวัดพัฒนาบุคลากรด้วยหลักไตรสิกขากิจวัตร กิจกรรม และการบริหารปัจจัย 4 และการพัมนาด้านปริยัติและปฏิบัติ ส่วนการธำรงรักษา วัดใช้การปลูกฝังอุดมการณ์และเป้าหมายในการสร้างบารมี และการสนับสนุนด้านปัจจัย 4 ให้กับบุคลากรภายใน ส่วนบุคลากรภายนอกวัดใช้วิธีการสนับสนุนอำนวยความสะดวกด้านอาหารและบริการต่าง ๆ ในการใช้ประโยชน์บุคลากรภายใน วัดใช้วิธีการมอบหมายความรู้ ความถนัด และความสามารถ ส่วนบุคคลภายนอก อาศัยความสมัครใจในการทำหน้าที่อาสาสมัคร กัลยาณมิตร และผู้นำบุญ จากการศึกษา และวิเคราะห์กระบวนการดังกล่าวสรุปว่าวัดใช้หลักพระธรรมวินัย ในกระบวนการขัดเกลาทางสังคมและพัฒนาบุคลากรของวัดได้แก่ ไตรสิกขา มรรคมีองค์ 8 บุญกิริยาวัตถุ 3 นอกจากนี้ยังใช้หลักสัปปายะ 7 เพื่อพัฒนาสิ่งแวดล้อมที่เอื้อต่อกระบวนการดังกล่าว