วัตถุประสงค์ของวิทยานิพนธ์ฉบับนี้ ได้แก่ 1. เพื่อศึกษาภาพยนตร์ไทยแนววิพากษ์สังคมในช่วงทศวรรษ ปี 1970 ที่แสดงให้เห็นถึงปัญหาสังคมที่เกี่ยวกับการย้ายถิ่นฐาน และ 2. เพื่อศึกษาว่าภาพยนต์เรื่องเหล่านี้ ซึ่งถือเป็นเครื่องมือในการวิพากษ์สังคมเสนอภาพสังคมไทยในสมัยนั้นได้อย่างไร วิทยานิพนธ์ฉบับนี้เสนอภูมิหลังทั้งทางเศรษฐกิจ สังคม และการเมืองของสังคมไทยในสมัยทศวรรษ 1970 และหยิบยกประเด็นของการอพยพย้ายถิ่นฐานเข้าทำงานในเมือง โดยใช้วิธีการวิจัยเชิงคุณภาพ ด้วยวัตถุประสงค์ที่จะแสดงให้เห็นลักษณะของภาพยนตร์แนววิพากษ์สังคม แสดงภาพของสังคมไทยในลักษณะใด กับการเสนอภาพยนตร์แนววิพากษ์สังคมเป็นกรณีศึกษา 5 เรื่อง โดยวิเคราะห์ว่าภาพยนตร์เหล่านี้นำเสนอเนื้อหาต่าง ๆ อย่างไรและสื่อสาระของเรื่องกับผู้ชมได้อย่างไร ภาพยนตร์ที่ศึกษาทั้ง 5 เรื่อง คือ ลูกอีสาน(วิจิตร คุณาวุฒิ 2525) เทพธิดาโรงแรม (ม.จ.ชาตรีเฉลิม ยุคล 2517) ทองพูน โคกโพธิ์ราษฎรเต็มขั้น (ม.จ.ชาตรีเฉลิม ยุคล 2520) ประชาชนนอก (มานพ อุดมเดช 2524) และทองปาน (ไพจง ไลสกุล, สุรชัย จันทิมาทร และยุทธนา มุกดาสนิท 2520) นอกจากนี้การสัมภาษณ์ผู้กำกับภาพยนตร์เรื่องที่ได้คัดสรรมานี้ถือเป็นข้อมูลเพิ่มเติมในเรื่องของสาระทางสังคมที่นำเสนอผ่านทางผลงานของผู้กำกับเหล่านี้ รวมทั้งทัศนคติต่อสังคมไทยในสมัยนั้นด้วย การศึกษานี้พบว่า ในกรณีของภาพยนตร์ไทยหน้าที่ของภาพยนตร์กับการวิพากษ์สังคมเริ่มก่อตัวขึ้นในทศวรรษที่ 1970 อันเป็นผลมาจาก บรรยากาศทางการเมืองที่เปลี่ยนแปลงไปภาพยนตร์ที่สะท้อนความเป็นจริงของสังคมในยุคนั้นสะท้อนให้เห็นถึงผู้คนและสถานที่ที่ถูกผลักดันให้อยู่ชายขอบด้วยปัจจัยต่าง ๆ ที่ซับซ้อนได้แก่ ประชาธิปไตยที่ยังไม่แข็งแกร่ง การพัฒนาที่มีทุนเป็นศูนย์กลาง การเข้าสู่ยุคอุตสาหกรรมอย่างเร่งรีบความคิดในเชิงวัตถุนิยม และความเสื่อมถดถอยของค่านิยมดั้งเดิม ภาพยนตร์เหล่านี้นำเสนอภาพที่ลึกซึ้งและชัดเจนของสังคมดังกล่าวนั้นโดยผ่านทางเนื้อหา เพื่อที่จะเพิ่มความรับรู้ของผู้คนต่อประเด็นทางสังคมและการเมืองในช่วงทศวรรษ ปี 1970 อาจถือได้ว่าการศึกษานี้ยังมีในการเสริมสร้างความเข้าใจสังคมและวัฒนธรรมที่ดียิ่งขึ้นโดยผ่านทางการวิเคราะห์ภาพยนตร์เรื่องดังกล่าวมานี้