การปนเปื้อนของสารหนู ในน้ำดื่มก่อให้เกิดปัญหาในหลายประเทศทั่วโลกรวมถึงในประเทศไทย การศึกษาทางระบาดวิทยาพบว่าการได้รับสารหนูเป็นเวลานาน มีความสัมพันธ์กับการเกิดโรคของระบบหัวใจและหลอดเลือด เช่น ภาวะหลอดเลือดแดงแข็ง เส้นเลือดโป่งพองความดันโลหิตสูง และอื่น ๆ และมีรายงานว่าเซลล์เยื่อบุผนังหลอดเลือดเป็นเป้าหมายสำคัญของการเกิดพิษของสารหนู ซึ่งความผิดปกติในการทำงานหรือการตายของเซลล์เยื่อบุผนังหลอดเลือดเป็นปัจจัยหนึ่งของการเกิดโรค อย่างไรก็ดีกลไกการเกิดพิษของสารหนูต่อเซลล์เยื่อบุผนังหลอดเลือดยังไม่ทราบแน่ชัด ผู้วิจัยได้ทำการศึกษาการเกิดพิษของสารหนูอนินทรีย์ (โซเดียมอาร์ซีไนท์) ต่อการนำส่งสัญญาณภายในเซลล์และความเปลี่ยนแปลงที่เกิดขึ้นในเซลล์เพาะเลี้ยงจากเยื่อบุหลอดเลือดดำที่สายสะดือ ผู้วิจัยพบว่า ผลของโซเดียมอาร์ซีไนท์ต่อการยับยั้งการเจริญเติบโตของเซลล์ขึ้นกับขนาดและระยะเวลาที่เซลล์สัมผัสกับสารโซเดียมอาร์ซีไนท์ และผลนี้มีความสัมพันธ์กับการเหนี่ยวนำโปรตีน พี 21('วาฟ1/ซิป1) ซึ่งเป็นโปรตีนที่เกี่ยวข้องกับวิถีการแบ่งตัวของเซลล์และการตายแบบอะพอพโตซิส โซเดียมอาร์ซีไนท์มีผลกระตุ้นการทำงานของตัวรับอีอาร์บีบี 1 และอีอาร์บีบี 2 ที่ผิวเซลล์ โดยพบการเพิ่มขึ้นของปริมาณฟอสฟอรีเซชันของกรดอะมิโนไทโรซีน การยับยั้งการทำงานของตัวรับ อีอาร์บีบี โดยการใช้สารยับยั้งเฉพาะหรือ โดยการใช้เทคโนโลยี SiRNA เพื่อลดปริมาณตัวรับส่งผลให้การเหนี่ยวนำโปรตีนพี 21('วาฟ1/ซิป1) จากผลของโซเดียมอาร์ซีไนท์ลดลงอย่างชัดเจน จึงอาจกล่าวได้ว่าตัวรับ อีอาร์บีบี เป็นตัวควบคุมการเหนี่ยวนำ โปรตีน พี21('วาฟ/ซิป1) ในรูปแบบการทดลองนี้ นอกจากนี้ยังพบว่าโซเดียมอาร์ซีไนท์กระตุ้นการทำงานของเอนไซม์ p38 และ JNKในวิถีที่แตกต่างกันโดย JNK เป็นตัวเชื่อมสัญญาณจากตัวรับ อีอาร์บีบี1 สู่การเหนี่ยวนำโปรตีนพี 21('วาฟ1/ซิป1) ในนิวเคลียส ซึ่งไม่พบการเชื่อมโยงนี้ในวิถีของ p38 การใช้สารยับยั้งการทำงานของเอนไซม์ p38 และ JNK หรือการใช้ negative dominant DNA ต่อ MKK4หรือ MKK7 ซึ่งเป็นควบคุมการทำงานของ p38 และ JNK ตามลำดับ ส่งผลต่อการเหนี่ยวนำโปรตีนพี 21('วาฟ1/ซิป1) และโปรตีนพี 53 แตกต่างกัน จากการทดลองยับยั้งการเหนี่ยวนำ โปรตี พีน 21('วาฟ1/ซิป1) พบว่าสามารถลดการตายของเซลล์เยื่อบุผนังหลอดเลือดดำจากผลของโซเดียมอาร์ซีไนท์ ได้อย่างมีนัยสำคัญ ดังนั้นผู้วิจัยจึงนำเสนอว่า การควบคุมการเหนี่ยวนำโปรตีน พี 21('วาฟ1/ซีป1) ผ่านทางตัวรับอีอาร์บีบี 1 เป็นกลไกสำคัญของการเกิดพิษของสารหนูต่อเซลล์เยื่อบุผนังหลอดเลือดดำ ซึ่งอาจส่งผลต่อเนื่องต่อการเกิดภาวะของโรคหัวใจและหลอดเลือด จากการสัมผัสกับสารหนูในระยะยาวได้