โครงการวิจัยนี้มีวัตถุประสงค์เพื่อศึกษาเภสัชจลนศาสตร์ของยาอีโซเมปราโซลซึ่งเป็นยาใหม่ในกลุ่ม proton pump inhibitor ที่ได้รับการขึ้นทะเบียนในประเทศไทยเมื่อปี พ.ศ.2543 โดยในการทดลองนี้ได้ทำการศึกษาในกลุ่มผู้ป่วยชาวไทยซึ่งเป็นโรคตับแข็งจำนวน 14 คน และกลุ่มอาสาสมัครชาวไทยที่มีสุขภาพดีซึ่งมีการทำงานของตับปกติจำนวน 12 คน โดยให้รับประทานยาอีโซเมปราโซล 20 มิลลิกรัม วันละครั้งติดต่อกัน 5 วัน ผลการศึกษาพบว่าระดับยาสูงสุดในพลาสมา และเวลาที่ระดับยาสูงสุดในพลาสมาในผู้ป่วยโรคตับแข็งนั้นไม่ต่างไปจากกลุ่มอาสาสมัครที่มีสุขภาพดีทั้งในวันที่ 1และวันที่ 5 ของการทดลอง ในขณะที่ระดับยาในพลาสมา และค่าครึ่งชีวิตของการขจัดยานั้นแตกต่างอย่างมีนัยสำคัญ และเป็นที่ทราบกันดีว่าอีโซเมปราโซลถูกเมตาบอไลต์ผ่านตับเป็นส่วนใหญ่ ความสามารถในการขจัดยาจึงลดลงในผู้ป่วยชาวไทยซึ่งเป็นโรคตับแข็ง โดยมีผลทำให้ระดับยาในพลาสมา และค่าครึ่งชีวิตของการขจัดยานั้นเพิ่มขึ้นซึ่งสอดคล้องกับการศึกษาก่อนหน้านี้ของอีโซเมปราโซล 40 มิลลิกรัมในผู้ป่วยโรคตับแข็งชาวสวีเดน อย่างไรก็ตามค่าครึ่งชีวิตของการขจัดยาของอีโซเมปราโซลในชาวไทยที่มีการทำงานของตับปกติ และที่เป็นโรคตับแข็งในการศึกษานี้มีค่าสูงกว่าในชาวสวีเดน ทั้งนี้อาจเป็นผลเนื่องมาจากความแตกต่างของเอนไซม์ CYP2C19 ในแต่ละเชื้อชาติซึ่งใช้ในการเมตาบอไลต์ยานี้เป็นส่วนใหญ่ โดยพบว่าชาวเอเชียนั้นเป็นชนิด poor metabolizers ของ CYP2C19 ซึ่งการทำ ฟีโนไทป์ และจีโนไทป์ของCYP2C19 นี้ จะช่วยทำให้ข้อสันนิษฐานชัดเจนขึ้น ในการศึกษานี้พบว่าระดับยาในเลือดและค่าครึ่งชีวิตที่เพิ่มขึ้นทั้ง 2 กลุ่มการทดลองนี้ทำให้พบอาการที่ไม่พึงประสงค์ โดยส่วนใหญ่พบอาการท้องเสียอย่างอ่อน ซึ่งอาการจะหายไปเมื่อหยุดใช้ยานี้ จากผลการทดลองแสดงให้เห็นว่าในกลุ่มศึกษาทั้ง 2 กลุ่มนี้ สามารถทนต่อการใช้ยาอีโซเมปราโซล 20 มิลลิกรัมได้ดี และไม่จำเป็นต้องปรับขนาดยาในผู้ป่วยโรคตับแข็งแต่อย่างใด อย่างไรก็ตามควรมีการศึกษาเภสัชจลนศาสตร์ของยาอื่นที่มีช่วงการรักษาที่แคบ (narrow therapeutic range) ซึ่งเมตาบอไลต์ผ่านตับด้วยเอนไซม์ซึ่งมีความแตกต่างในแต่ละเชื้อชาติ