ศึกษาการทำเซลล์จุลสาหร่ายให้แตกด้วยฟลูอิดไดซ์เบดสามวัฏภาคแบบใช้ใบกวนซึ่งประกอบไปด้วย อากาศ, สารแขวนลอยสาหร่าย และลูกแก้ว (เส้นผ่านศูนย์กลาง 1มม.)เป็นวัฏภาคของอากาศ ของเหลวและของแข็ง ตามลำดับ จุลสาหร่ายที่ใช้ ได้แก่~iChlorella ellipsoidea~i TISTR 8260, ~iChrooccus sp.~i TISTR 8625 และ~iChlorococcum sp.~i TISTR 8509 โดยมีความเข้มข้นอยู่ระหว่าง (9-15) x10('6)เซลล์ต่อมิลลิลิตร ทำการศึกษาโดยปรับเปลี่ยนความเร็วอากาศ และความเร็วสารแขวนลอยอยู่ในช่วง 0-10 ซม.ต่อนาที และความเร็วรอบของใบกวน 0-3000 รอบต่อนาที พิจารณาประสิทธิภาพการแตกของเซลล์จากเปอร์เซ็นต์เซลล์ที่ถูกทำลาย, อัตราการแตกของเซลล์,ปริมาตรของเซลล์และปริมาณคลอโรฟิลล์ เอ ที่เปลี่ยนแปลงไปต่อเวลา และยืนยันการแตกของเซลล์ด้วยภาพถ่ายจากกล้องจุลทรรศน์ จากผลการทดลองสามารถสรุปได้ว่าหากแยกศึกษาทีละปัจจัยแล้ว แต่ละปัจจัยต่างให้ประสิทธิภาพการแตกของเซลล์ใกล้เคียงกัน สำหรับความเร็วอากาศและความเร็วของเหลวค่าความเร็วที่ 10 ซม.ต่อนาที จะให้ประสิทธิภาพการแตกของเซลล์สูงที่สุดที่ 41.8 และ 38.5% แต่เมื่อเพิ่มความเร็วขึ้นพบว่าประสิทธิภาพการแตกของเซลล์กลับลดลง ในส่วนของความเร็วรอบการปั่นกวนนั้นพบว่าที่ความเร็วรอบ 3000 รอบต่อนาทีให้ประสิทธิภาพการแตกของเซลล์สูงสุดที่ 38.5% และเมื่อนำทั้ง 3 ปัจจัยเข้าสู่ระบบพร้อมกันประสิทธิภาพการแตกของเซลล์จะมีค่าเพิ่มขึ้นสูงถึง 93.6% โดยกลไกสำคัญที่มีอิทธิพลต่อการแตกของเซลล์คือ การบดกันระหว่างลูกบด การกระทบกันระหว่างลูกบดและเซลล์รวมถึงแรงเฉือนที่เกิดขึ้นภายในระบบ