ในการศึกษานี้แบ่งการศึกษาออกเป็น 2 ทฤษฎี โดยมีวัตถุประสงค์หลักในการลดความเข้มของน้ำสีที่เหลือจากขบวนการฟอกย้อม ทั้ง 2 วิธีการนี้คือการบำบัดด้วยวิธีทางเคมีโดยอาศัยปฏิกิริยาออกซิเดชันและปฏิกิริยารีดักชัน ในการทำลายพันธะของโครงสร้างที่มีสี ส่วนวิธีทางกายภาพจะอาศัยการดูดซับโดยผ่านตัวถ่านกัมมันต์ตัวแปรที่เกี่ยวข้องในการศึกษานี้ได้แก่ ผลของสารช่วยย้อม ความเข้มของสี สภาวะของน้ำย้อม และประเภทของสีที่ใช้ในการศึกษา ในการบำบัดด้วยวิธีทางเคมีปัจจัยที่มีผลต่อการบำบัดคือ โครงสร้างสีและลักษณะเฉพาะตัวของสี การกำจัดสีจะอาศัยปฏิกิริยารีดักชันในการเปลี่ยนโครงสร้างมีสีในแต่ละตัวสี โดยการสลายพันธะคู่ทำให้เกิดโครงสร้างที่ไม่มีสี สารรีดักชันที่ใช้ในการทดลองคือ โซเดียมไดไธออไนท์ (Sodium dithionite) ประสิทธิภาพการบำบัดเรียงตามประเภทของสีได้ดังนี้ สีไดเร็กท์ > สีแอซิด > สีรีแอคทีฟ > สีเบสิค >สีดิสเพิร์ส เวลาในการบำบัด 30 นาที ส่วนการบำบัดทางกายภาพปัจจัยที่มีผลได้แก่สภาวะของน้ำย้อม เวลาที่ใช้ในการกรอง และปริมาณถ่านกัมมันต์ ในการศึกษาพบว่าสภาวะที่ดีที่สุดในการกรองคือสภาวะที่เป็นกรด ใช้เวลาในการกรองอยู่ที่ 1-2 ชั่วโมงปริมาณถ่านกัมมันต์ 100-200 กรัม/น้ำเสีย 1 ลิตร ประสิทธิภาพการบำบัดสามารถเรียงประเภทของสีได้ดังนี้ สีเบสิค > สีแอซิด > สีดิสเพิร์ส > สีไดเร็กท์ > สีรีแอคทีฟแต่อย่างไรก็ตาม การเลือกวิธีการบำบัดแบบใดนั้น จะมีความแตกต่างกันไป ขึ้นอยู่กับขนาดของโรงงาน ปริมาณน้ำย้อมที่ปล่อยออกมา และค่าบำบัดต่อหน่วยที่เกิดขึ้น