งานวิจัยนี้มีจุดมุ่งหมายในการศึกษาการปลดปล่อยก๊าซมีเทนจากพื้นที่เกษตรกรรม2 ประเภทคือ พื้นที่ที่มีน้ำท่วมขัง และไม่มีน้ำท่วมขัง โดยใช้นาข้าวเป็นตัวแทนพื้นที่ที่มีน้ำท่วมขัง และไร่ข้าวสาลีและไร่ข้าวโพดเป็นตัวแทนของพื้นที่ที่ไม่มีน้ำท่วมขัง ผลการศึกษาแสดงให้เห็นว่า พื้นที่ที่มีน้ำท่วมขังปลดปล่อยก๊าซมีเทนออกมา4.51 กรัมต่อตารางเมตร ในขณะที่ไร่ข้าวสาลีและไร่ข้าวโพดดูดซับก๊าซมีเทนเข้าไป 59และ 40 มิลลิกรัมต่อตารางเมตร ตามลำดับ การบำรุงรักษาดินก็มีผลต่อการดูดซับก๊าซมีเทนด้วยเช่นกัน โดยที่พื้นที่ที่มีการพรวนดินลึกกว่าจะส่งเสริมให้มีการดูดซับก๊าซมีเทนมากกว่า และพบว่าการใส่ปุ๋ยหมักมีส่วนช่วยเพิ่มการปลดปล่อยก๊าซมีเทนด้วยเช่นกันนอกจากนี้ยังพบว่า อุณหภูมิและความชื้นของดินเป็นปัจจัยสำคัญที่มีผลการการปลดปล่อยและการดูดซับก๊าซมีเทน โดยที่ค่าฟลักซ์ของก๊าซมีเทน จะแปรผันตามอุณหภูมิและความชื้นของดิน ในปีหนึ่ง พื้นที่นาข้าวน้ำท่วมขังทั้งหมดในประเทศไทย (21,850 ตารางกิโลเมตร)ปลดปล่อยก๊าซมีเทนออกมาในปริมาณเทียบเท่ากับก๊าซคาร์บอนไดออกไซด์ 3,750x10('9) กรัมซึ่งคิดเป็นประมาณ 40% ของปริมาณก๊าซคาร์บอนไดออกไซด์ที่ปลดปล่อยออกมาจากโรงไฟฟ้าเนื่องจากการใช้ไฟของอุตสาหกรรมในประเทศไทย นอกจากนี้ยังพบว่าฟลักซ์สุทธิของก๊าซเรือนกระจกในนาข้าวมีค่าติดลบ นั่นคือนาข้าวเป็นพื้นที่ที่ดูดซับก๊าซเรือนกระจกเหล่านี้เอาไว้