~bวัตถุประสงค์~b : เฮลิโคแบคเตอร์ ไพโลไร สายพันธุ์ซึ่งดื้อต่อยา คลาริโทรมัยซินเป็นปัญหาที่พบมากขึ้นในแถบเอเซีย ตะวันออกเฉียงใต้ เนื่องจากอาจจะมีผลต่อการกำจัดเชื้อเฮลิโคแบคเตอร์ ไพโลไร โดยการใช้สูตรยามาตรฐานสามชนิด (proton pumpinhibitor-amoxycilin-clarithromycin) การศึกษานี้เพื่อประเมินผลการกำจัดเชื้อเฮลิโคแบคเตอร์ไพโลไร สายพันธุ์ซึ่งดื้อต่อยา คลาริโทรมัยซิน ในผู้ป่วยไทย โดยสูตรการรักษา แพนโตพราโซล อะม็อกซิซิลลิน และคลาริโทรมัยซิน ในผู้ป่วย non ulcerdyspepsia ชายไทย ~bระเบียบวิธีวิจัย~b มีผู้ป่วยซึ่งมีอาการปวดท้องบริเวณลิ้นปี่ และได้รับการวินิจฉัยด้วยการส่องกล้อง ระบบทางเดินอาหารส่วนบนที่โรงพยาบาลจุฬาลงกรณ์ และได้รับการตัดชิ้นเนื้อในกระเพาะอาหารไปตรวจ ได้ผลบวกต่อ urease test สามารถเพาะเชื้อเฮลิโคแบคเตอร์ ไพโลไร และทราบผลความไวของเชื้อลิโคแบคเตอร์ ไพโลไร ต่อยาclarithromycin รวมทั้งสิ้น 69 ราย การทดสอบความไวของเชื้อต่อยาปฏิชีวนะ โดยใช้Epsilometer test (E-test) โดยระดับที่ถือว่าดื้อยา clarithromycin คือ > 1.0 ไมโครกรัมต่อ มิลลิลิตร ผลการตรวจ E-test พบว่ามีผู้ป่วย 16 ราย ติดเชื้อเฮลิโคแบคเตอร์ไพโลไร ที่ดื้อต่อยา clarithromycin และมีผู้ป่วย 53 ราย ที่ตอบสนองต่อยาclarithromycin และผู้ป่วยทั้ง 69 ราย ได้รับการรักษาด้วยยา pantoprazole 40 มิลลิกรัมวันละ 2 ครั้ง, amoxicillin 1,000 มิลลิกรัม วันละ 2 ครั้ง และ clarithromycin(MR) 1,000 มิลลิกรัม วันละ 1 ครั้ง นาน 1 สัปดาห์ การประเมินผลการกำจัดเชื้อเฮลิโคแบคเตอร์ ไพโลไร ว่าสำเร็จหรือไม่โดยการใช้ ('14)C urease test (PY-test)ประเมินหลังจากรับประทานยาครบแล้วอย่างน้อย 1 เดือน ~bผลการวิจัย~b การดื้อของเชื้อเฮลิโคแบคเตอร์ ไพโลไรต่อ clarithromycinแบบปฐมภูมิ พบได้ 16 จาก 69 ราย (ร้อยละ 23.2) ผลการกำจัดเชื้อเฮลิโคแบคเตอร์ไพโลไร ในกลุ่มที่ตอบสนองและพื้อต่อยา clarithromycin ได้ผลสำเร็จ 48 จาก 53 ราย(ร้อยละ 90.56) และ 9 จาก 16 ราย (ร้อยละ 56.25) ตามลำดับ ซึ่งมีความแตกต่างอย่างมีนัยสำคัญทางสถิติ (p=0.002) ~bสรุป~b เชื้อเฮลิโคแบคเตอร์ ไพโลไร ที่ดื้อต่อยา clarithromycin เป็นปัญหาที่พบมากขึ้นในประเทศไทย ซึ่งผลจากการดื้อต่อยา clarithromycin นี้จะมีผลลดอัตราการกำจัดเชื้อ ของสูตรยากำจัดเชื้อที่มี clarithromycin เป็นองค์ประกอบอย่างมีนัยสำคัญ