ในระบบเศรษฐกิจปัจจุบันธนาคารพาณิชย์ถือเป็นสถาบันการเงินที่มีบทบาทสำคัญที่สุดในฐานะตัวกลางทางการเงินธนาคารพาณิชย์มีหน้าที่จัดสรรทรัพยากรทางการเงินผ่านทางธุรกรรมต่างๆ ของธนาคารพาณิชย์ นอกจากนั้นธนาคารพาณิชย์ยังมีบทบาทในการเป็นเครื่องมือของภาครัฐในการดำเนินนโยบายเศรษฐกิจมหภาคด้วย บรรษัทภิบาลจึงเป็นแนวทางหนึ่งที่จะช่วยให้ธนาคารพาณิชย์สามารถปฏิบัติหน้าที่ของตนได้อย่างมีประสิทธิภาพ อย่างไรก็ตามด้วยโครงสร้างเงินทุนของธนาคารพาณิชย์ที่ทุนในการดำเนินงานส่วนใหญ่มาจากการรับฝากเงินจากประชาชน ในขณะที่อำนาจในการบริหารเป็นของผู้ถือหุ้น จึงทำให้เกิดโครงสร้างบรรษัทภิบาลที่มีความแตกต่างจากกิจการประเภทอื่นๆ ในระบบเศรษฐกิจ ทั้งโครงสร้างดังกล่าวยังเอื้อต่อการใช้อำนาจในการบริหารในทางที่จะทำให้เกิดความเสียหายแก่ผู้เกี่ยวข้องอื่นๆ วิทยานิพนธ์นี้จึงมุ่งที่จะศึกษาบทบาทของมาตรการทางกฎหมายเกี่ยวกับการกำกับดูแลธนาคารพาณิชย์ กับการสร้างประสิทธิภาพให้กับกลไกบรรษัทภิบาล โดยศึกษาผลกระทบจากมาตรการต่างๆ ของพระราชบัญญัติการธนาคารพาณิชย์ พ.ศ.2505 และที่แก้ไขเพิ่มเติม ภายใต้กรอบความสัมพันธ์ระหว่างผู้มีส่วนเกี่ยวข้องหลัก 3 ฝ่าย คือ (1) กิจการธนาคารพาณิชย์(2) ผู้ฝากเงิน และ (3) ผู้กำกับดูแล จากการศึกษาผู้เขียนพบว่ามาตรการทางกฎหมายต่างๆ นั้น มีบทบาททั้งในการการสร้างประสิทธิภาพให้กับบรรษัทภิบาลของธนาคารพาณิชย์ และในขณะเดียวกันบางมาตรการก็ได้สร้างอุปสรรคให้กับผู้เกี่ยวข้องกับกิจการธนาคารพาณิชย์ด้วย ผู้เขียนจึงได้ศึกษาถึงแนวทางในการพัฒนามาตรการทางกฎหมายดังกล่าว โดยศึกษาการเปลี่ยนทั้งจากปัจจัยภายใน และปัจจัยภายนอกประเทศ จากการศึกษาปัจจัยต่างๆ ที่ส่งผลต่อการพัฒนามาตรการทางกฎหมาย ผู้เขียนได้นำเสนอแนวคิดที่จะกระตุ้นให้ผู้มีส่วนเกี่ยวข้องกับธนาคารพาณิชย์ทั้งหลายเข้ามามีส่วนร่วมในการกำกับดูแลกิจการรวมทั้งต้องมีการพัฒนากระบวนการเปิดเผยข้อมูลให้สอดคล้องกับความเปลี่ยนแปลงในปัจจุบัน และได้นำเสนอแนวคิดการสร้างความชัดเจนในการใช้อำนาจแทรกแซงกิจการธนาคารพาณิชย์เพื่อขจัดปัญหาที่จะนำไปสู่วิกฤตทางเศรษฐกิจในอนาคต