วิทยานิพนธ์ฉบับนี้มุ่งศึกษาแนวทางหรือวิธีการในการประสานประโยชน์สาธารณะกับสิทธิเสรีภาพของปัจเจกชนในการตรากฎหมาย เนื่องจากกฎหมายที่ถูกตราขึ้นแม้ว่ามีวัตถุประสงค์เพื่อประโยชน์สาธารณะ แต่ก็อาจมีผลเป็นการจำกัดสิทธิเสรีภาพของประชาชนตามที่ได้รับการรับรองและคุ้มครองภายใต้รัฐธรรมนูญ ดังนั้น จึงมีความจำเป็นที่จะต้องหาแนวทางในการประสาน "ประโยชน์สาธารณะ" กับ "สิทธิเสรีภาพ" เพื่อใช้เป็นหลักการในการออกกฎหมายให้สามารถตอบสนองต่อประโยชน์สาธารณะโดยที่ไม่เป็นการกระทบกระเทือนสิทธิเสรีภาพของปัจเจกชนมากเกินไป จากการศึกษาพบว่าแนวความคิดเรื่อง "ประโยชน์สาธารณะ" อาจถือได้ว่าเป็นขอบเขตที่กว้างขวางที่สุดของกฎหมายมหาชน ซึ่งในการใช้อำนาจรัฐเพื่อตรากฎหมายออกมาใช้บังคับต้องเป็นไปเพื่อจัดทำหรือรักษาซึ่งประโยชน์สาธารณะ หรือเป็นการตอบสนองต่อความต้องการของส่วนรวมในสังคมให้มากที่สุด ส่วนแนวคิดเรื่อง ?สิทธิเสรีภาพ? รัฐธรรมนูญแห่งราชอาณาจักรไทย พ.ศ.2540 ได้มีการรับรองและคุ้มครองสิทธิเสรีภาพของประชาชน รวมถึงได้มีการวางหลักเกณฑ์ในการออกกฎหมายมาจำกัดสิทธิเสรีภาพของประชาชนไว้ในมาตรา 29 หากองค์กรที่มีหน้าที่ตรากฎหมายคือองค์กรนิติบัญญัติ ไม่ได้คำนึงถึงหลักเกณฑ์ในการประสานประโยชน์สาธารณะกับการรับรองสิทธิเสรีภาพของประชาชนในการใช้อำนาจของตนตรากฎหมายแล้วกฎหมายดังกล่าวอาจก่อให้เกิดความขัดแย้งในสังคม เนื่องจากกฎหมายฉบับใดที่คำนึงถึงแต่ประโยชน์สาธารณะเพียงด้านเดียวก็อาจทำให้ประชาชนเดือดร้อน หรือกฎหมายฉบับใดมุ่งที่จะรับรองและคุ้มครองสิทธิเสรีภาพของปัจเจกชนเพียงด้านเดียวก็ไม่อาจก่อให้เกิดประโยชน์สาธารณะได้ ดังนั้นหลักเกณฑ์ที่นำมาใช้ในการประสานประโยชน์สาธารณะกับสิทธิเสรีภาพของปัจเจกชนในการตรากฎหมายของฝ่ายนิติบัญญัติ จะต้องเป็นแนวทางหรือวิธีการที่ทำให้ความเสียหายจากการถูกกระทบสิทธิเสรีภาพของปัจเจกชนโดยรัฐเกิดขึ้นน้อยที่สุด ในขณะที่รัฐสามารถดำเนินการเพื่อประโยชน์สาธารณะได้สูงสุด นั่นคือ หลักความได้สัดส่วนซึ่งเป็นหลักสำคัญที่ทำให้การตรากฎหมาย สามารถประสานความต้องการของสองสิ่งที่ขัดแย้งกันให้ดำเนินไปควบคู่กัน กล่าวคือหน้าที่ในการตรากฎหมายและกฏเกณฑ์แห่งกฎหมายออกมาเพื่อรักษาประโยชน์สาธารณะฝ่ายหนึ่งกับสิทธิเสรีภาพที่ปัจเจกชนได้รับความคุ้มครองอีกฝ่ายหนึ่ง