การวิจัยครั้งนี้มีวัตถุประสงค์เพื่อศึกษา (1) ระดับความมีชื่อเสียงของตราสินค้าในประเภทสินค้าที่มีระดับความเกี่ยวพันที่แตกต่างกัน และ (2) ความสัมพันธ์ระหว่างความมีชื่อเสียงของตราสินค้ากับปัจจัยที่มีความเกี่ยวข้องกับความมีชื่อเสียงของตราสินค้า โดยใช้การวิจัยกับผู้บริโภคทั้งเพศชายและหญิง อายุระหว่าง 20-50 ปีที่อาศัยอยู่ในเขตกรุงเทพมหานคร โดยทำการสุ่มตัวอย่างแบบหลายขั้นตอน (Multi-stageSampling) อันได้แก่ การสุ่มตัวอย่างแบบง่าย เพื่อกำหนดเขตพื้นที่ในการเก็บข้อมูลโดยการจับฉลากเพื่อหาตัวแทนเขต และใช้วิธีการเลือกกลุ่มตัวอย่างแบบใช้วิจารณญาณเพื่อให้ได้กลุ่มตัวอย่างจำนวนทั้งสิ้น 400 คน สำหรับผลิตภัณฑ์ที่ใช้ในการวิจัยคือโทรศัพท์เคลื่อนที่ ซึ่งเป็นตัวแทนของสินค้าประเภทที่มีระดับความเกี่ยวพันสูง และบะหมี่กึ่งสำเร็จรูป ซึ่งเป็นตัวแทนของสินค้าประเภทที่มีระดับความเกี่ยวพันต่ำ ผลการวิจัยพบว่า ในสินค้าประเภทที่มีระดับความเกี่ยวพันต่ำ มีระดับความมีชื่อเสียงของตราสินค้าสูงกว่าในสินค้าประเภทที่มีระดับความเกี่ยวพันต่ำ โดยชื่อเสียงของตราสินค้ามีความสัมพันธ์กับปัจจัยที่มีความเกี่ยวข้องกับชื่อเสียงของตราสินค้าในเชิงบวกทั้งในสินค้าประเภทโทรศัพท์เคลื่อนที่และบะหมี่กึ่งสำเร็จรูปได้แก่ ความคุ้นเคยที่มีต่อตราสินค้า (Brand Familiarity), ความมีเอกลักษณ์ของตราสินค้า (Brand Uniqueness), การแสดงออกของบริษัทเจ้าของตราสินค้า(Corporate Performance), ความรับผิดชอบต่อสังคมและสิ่งแวดล้อม (Social andEnvironment Responsibility), การใช้ผู้สนับสนุนตราสินค้า (Brand Endorser),การรับประกันคุณภาพของสินค้า (Product Warranty), และชื่อเสียงของบริษัทเจ้าของตราสินค้า (Corporate Reputation)