เสาคอนกรีตเสริมเหล็กโดยส่วนมากในประเทศไทย จะทำการจัดเรียงเหล็กเสริมตามขวางที่มีของอ 90 องศา แต่ข้อมูลจากการวิจัยเกี่ยวกับคอนกรีตภายใต้การโอบรัดที่มีของอ 90 องศามีอยู่น้อย การศึกษาพฤติกรรมของคอนกรีตที่ถูกโอบรัดในเสาคอนกรีตเสริมเหล็กที่ใช้ของอ 90 องศาภายใต้แรงอัดตามแนวแกนเป็นสิ่งจำเป็น ในอดีตการศึกษาพฤติกรรมของคอนกรีตที่ถูกโอบรัดได้คำนวณแรงภายในของคอนกรีตจากการหักลบแรงปฏิกิริยาที่เกิดขึ้นในเหล็กเสริมตามยาวออกจากแรงปฏิกิริยาทั้งหมดที่กระทำกับหน้าตัด โดยมีการสมมติพฤติกรรมของเหล็กเสริมตามยาวด้วยพฤติกรรมแบบเส้นตรงสองเส้น (bilinear)หรือพฤติกรรมของเหล็กที่ได้จากการทดสอบแรงดึงซึ่งไม่สอดคล้องกับพฤติกรรมของเหล็กในการรับแรงอัดตามแนวแกนที่จะเกิดการโก่งเดาะขึ้น และทำให้กำลังรับแรงลดลงอย่างรวดเร็วภายหลังการโก่งเดาะ ในงานวิจัยนี้ได้เสนอวิธีการทดสอบที่จะแยกผลของเหล็กยืนออกโดยการให้แรงอัดกระทำตามแนวแกนต่อหน้าตัดเฉพาะส่วนที่เป็นคอนกรีตเท่านั้น และลดแรงยึดเหนี่ยวระหว่างคอนกรีตกับเหล็กเสริมตามยาวด้วยการเคลือบแว็กซ์ที่ผิวเพื่อที่ไม่ให้เหล็กเสริมตามยาวรับแรงตามแนวแกน ในงานวิจัยนี้ทำการทดสอบตัวอย่างเสาคอนกรีตเสริมเหล็กจำนวน 12 ตัวอย่าง โดยตัวอย่างทดสอบมีขนาดหน้าตัด 0.25 m x 0.25 mความสูง 0.9 m โดยมีระยะเกจเท่ากับ 0.6 m และมีการศึกษาผลของพารามิเตอร์ 3 อย่างคือ กำลังคอนกรีต (21 MPa และ 45 MPa), อัตราส่วนโดยปริมาตรของเหล็กเสริมตามขวาง(0.23%, 0.45% และ 0.91%) และรูปแบบของอของเหล็กปลอก (ของอ 90 องศา และ 135 องศา) จากผลการทดสอบพบว่า แรงตามแนวแกนในเหล็กเสริมตามยาวมีค่าใกล้เคียงศูนย์มากในขณะที่ค่าโมเมนต์ดัดในเหล็กเสริมตามยาวสูงสุดสำหรับทุกตัวอย่างทดสอบมีค่าไม่เกิน17% ของค่าโมเมนต์ดัดคราก เมื่อความเค้นตามแนวแกนลดลงมาถึง 50% ของค่าความเค้นสูงสุดซึ่งแสดงให้เห็นว่า ในการทดสอบด้วยวิธีนี้เป็นการขจัดผลของเหล็กยืนที่มีต่อคอนกรีตที่มีการโอบรัดได้อย่างมีประสิทธิภาพ สำหรับผลของลักษณะของอของเหล็กปลอกนั้นพบว่าตัวอย่างทดสอบที่ใช้เหล็กปลอกของอ 135 องศา มีความเค้นสูงสุดมากกว่าตัวอย่างทดสอบที่ใช้เหล็กปลอกของอ 90 องศาโดยเฉลี่ย 4% และมีความเครียดที่ความเค้นสูงสุดมากกว่าโดยเฉลี่ย 17% ส่วนผลของรูปแบบของอเหล็กปลอกที่มีต่อพฤติกรรมในช่วงขาลงของกราฟความสัมพันธ์ระหว่างความเค้นและความเครียดพบว่า มีพฤติกรรมคล้ายกันโดยที่เหล็กปลอกของอ 135 องศาจะมีอัตราการลดลงของกำลังรับแรงหลังจากความเค้นสูงสุดมากกว่าประมาณ16% ซึ่งแตกต่างกับงานวิจัยในอดีต ที่เป็นเช่นนี้อาจเป็นเพราะรูปแบบความเสียหายที่ต่างกันของตัวอย่างทดสอบ อีกทั้งวิธีการทดสอบในงานวิจัยนี้ทำการขจัดผลของเหล็กยืนออกจึงไม่มีการโก่งออกของเหล็กยืนไปดันของอของเหล็กปลอกให้เกิดการอ้าออก ดังนั้นจึงควรมีการศึกษาเพิ่มเติมเพื่อให้ได้ผลที่มีความชัดเจนมากยิ่งขึ้น และจากการศึกษาแรงภายในเหล็กปลอก พบว่าเมื่อตัวอย่างทดสอบมีความเค้นสูงสุด เกิดแรงตามแนวแกนขึ้นในเหล็กปลอกเฉลี่ย 35% ของแรงตามแนวแกนคราก และเกิดโมเนนต์ดัดเฉลี่ย 4% ของค่าโมเมนต์ดัดครากหลังจากนั้นโมเมนต์ดัดในเหล็กปลอกจะมีค่าเพิ่มขึ้นจนถึงค่าโมเนนต์ดัดครากเมื่อกำลังของตัวอย่างทดสอบลดลงเหลือ 30%-40% ของค่าความเค้นสูงสุด สำหรับอัตราส่วนโดยปริมาตรของเหล็กเสริมตามขวาง เท่ากับ 0.91% และค่าโมเมนต์ดัดไม่เกินค่าโมเมนต์ดัดครากสำหรับอัตราส่วนโดยปริมาตรของเหล็กเสริมตามขวาง เท่ากับ 0.23% และ 0.45%