ridm@nrct.go.th   ระบบคลังข้อมูลงานวิจัยไทย   รายการโปรดที่คุณเลือกไว้

การเปรียบเทียบวิธีการตรวจสอบค่าผิดปกติในการวิเคราะห์การถดถอยเชิงเส้น

หน่วยงาน ฐานข้อมูลวิทยานิพนธ์ไทย

รายละเอียด

ชื่อเรื่อง : การเปรียบเทียบวิธีการตรวจสอบค่าผิดปกติในการวิเคราะห์การถดถอยเชิงเส้น
นักวิจัย : วศิรินทร์ วารีเศวตสุวรรณ
คำค้น : DETECTING OUTLIER , REGRESSION
หน่วยงาน : ฐานข้อมูลวิทยานิพนธ์ไทย
ผู้ร่วมงาน : -
ปีพิมพ์ : 2545
อ้างอิง : http://www.thaithesis.org/detail.php?id=1082545001458
ที่มา : -
ความเชี่ยวชาญ : -
ความสัมพันธ์ : -
ขอบเขตของเนื้อหา : -
บทคัดย่อ/คำอธิบาย :

การวิจัยในครั้งนี้ มีวัตถุประสงค์เพื่อศึกษาเปรียบเทียบความสามารถของวิธีการตรวจสอบค่าผิดปกติในการวิเคราะห์การถดถอยเชิงเส้น เมื่อค่าผิดปกติเกิดที่ตัวแปรตาม ซึ่งทำการศึกษาวิธีการตรวจสอบค่าผิดปกติ 4 วิธี คือ การทดสอบของKianifard and Swallow ได้แก่ Sequential Recursive Method (SRM) และModified Recursive Method (MRM) การทดสอบของ S.R.Paul & Karen Y.Fung (PK)และการทดสอบของ Daniel Pena & Victor Yohai (PY) โดยกระทำภายใต้เงื่อนไขของการแจกแจงของความคลาดเคลื่อนสุ่ม 2 กรณี คือ กรณีไม่มีค่าผิดปกติซึ่งความคลาดเคลื่อนมีการแจกแจงปกติ และกรณีมีค่าผิดปกติเกิดขึ้นซึ่งความคลาดเคลื่อนมีการแจกแจงปกติปลอมปน (โดยศึกษาการแจกแจงปกติปลอมปนในตำแหน่ง และการแจกแจงปกติปลอมปนในสเกล)ที่สัดส่วนการปลอมปนของความคลาดเคลื่อน 3 ระดับ คือ 0.05, 0.10 และ 0.15 ระดับค่าผิดปกติ 3 ระดับ คือ ระดับเล็กน้อย ระดับปานกลาง และระดับรุนแรง จำนวนตัวแปรอิสระเท่ากับ 1 และ 3 ระดับขนาดตัวอย่าง 7 ระดับ คือ 20, 30, 40, 50, 60, 80 และ 100ที่ระดับนัยสำคัญ 3 ระดับ คือ 0.01, 0.05 และ 0.10 ข้อมูลที่ใช้ในการวิจัยครั้งนี้ได้จากการจำลองด้วยวิธีมอนติคาร์โล และกระทำซ้ำ ๆ กัน 500 ครั้ง ในแต่ละสถานการณ์ที่กำหนด ซึ่งการเปรียบเทียบจะใช้ค่าความน่าจะเป็นของความถูกต้องของการตรวจสอบเป็นเครื่องมือวัดหรือมาตรวัด ดังนี้ ความน่าจะเป็นที่ตรวจถูกต้อง เมื่อข้อมูลไม่มีค่าผิดปกติ (P1) ความน่าจะเป็นที่ตรวจผิดพลาด เมื่อข้อมูลไม่มีค่าผิดปกติ (P2) ความน่าจะเป็นที่ตรวจถูกต้อง เมื่อข้อมูลมีค่าผิดปกติ (P3) ความน่าจะเป็นที่ตรวจผิดพลาด เมื่อข้อมูลมีค่าผิดปกติ (P4) และค่าเปอร์เซ็นต์รวมของการตรวจสอบถูกต้อง (TP%) ผลการวิจัยสรุปได้ดังนี้ ~bพิจารณาค่าเปอร์เซ็นต์รวมของการตรวจสอบถูกต้อง~b (TP%) ซึ่งได้มาจากการคำนวณค่า P1, P2, P3 และ P4 จากการศึกษาทดลองในสถานการณ์ต่าง ๆ สรุปได้ 2 กรณีดังนี้ ~b1) กรณีความคลาดเคลื่อนมีการแจกแจงปกติปลอมปนในตำแหน่ง~b สรุปได้ดังนี้ ~uกรณีสัดส่วนการปลอมปนระดับต่ำ (0.05)~u ตัวสถิติทดสอบ MRM มีค่า TP% สูงสุด ที่ขนาดตัวอย่างเท่ากับ 20 ทุกจำนวนตัวแปรอิสระและทุกระดับนัยสำคัญ รองลงมาคือ SRM, PK และ PY ตามลำดับ เมื่อจำนวนขนาดตัวอย่างเพิ่มขึ้นตัวสถิติทดสอบ SRM จะมีค่า TP% สูงสุด รองลงมาคือ PK, PY และMRM ตามลำดับ ~uกรณีสัดส่วนการปลอมปนระดับปานกลางถึงสูง (0.10 ถึง 0.15)~u ตัวสถิติทดสอบ PY มีค่า TP% สูงสุด ที่ทุกระดับขนาดตัวอย่าง ทุกจำนวนตัวแปรอิสระและทุกระดับนัยสำคัญ รองลงมาคือ SRM, PK และ MRM ตามลำดับ ~b2) กรณีความคลาดเคลื่อนมีการแจกแจงปกติปลอมปนในสเกล~b สรุปได้ดังนี้ ~uกรณีสัดส่วนการปลอมปนระดับต่ำ (0.05)~u เหมือนผลสรุปในกรณีความคลาดเคลื่อนมีการแจกแจงปกติปลอมปนในตำแหน่งที่สัดส่วนการปลอมปนเท่ากับ 0.05 ~uกรณีสัดส่วนการปลอมปนระดับปานกลางถึงสูง (0.10 ถึง 0.15)~u ตัวสถิติทดสอบ SRM มีค่า TP% สูงสุด ที่ทุกระดับขนาดตัวอย่าง ทุกจำนวนตัวแปรอิสระและทุกระดับนัยสำคัญ รองลงมาคือ PK, PY และ MRM ตามลำดับ

บรรณานุกรม :
วศิรินทร์ วารีเศวตสุวรรณ . (2545). การเปรียบเทียบวิธีการตรวจสอบค่าผิดปกติในการวิเคราะห์การถดถอยเชิงเส้น.
    กรุงเทพมหานคร : ฐานข้อมูลวิทยานิพนธ์ไทย.
วศิรินทร์ วารีเศวตสุวรรณ . 2545. "การเปรียบเทียบวิธีการตรวจสอบค่าผิดปกติในการวิเคราะห์การถดถอยเชิงเส้น".
    กรุงเทพมหานคร : ฐานข้อมูลวิทยานิพนธ์ไทย.
วศิรินทร์ วารีเศวตสุวรรณ . "การเปรียบเทียบวิธีการตรวจสอบค่าผิดปกติในการวิเคราะห์การถดถอยเชิงเส้น."
    กรุงเทพมหานคร : ฐานข้อมูลวิทยานิพนธ์ไทย, 2545. Print.
วศิรินทร์ วารีเศวตสุวรรณ . การเปรียบเทียบวิธีการตรวจสอบค่าผิดปกติในการวิเคราะห์การถดถอยเชิงเส้น. กรุงเทพมหานคร : ฐานข้อมูลวิทยานิพนธ์ไทย; 2545.