ในสมัยรัตนโกสินทร์ตอนต้น ตั้งแต่เริ่มสถาปนากรุงเทพมหานครในปี พ.ศ.2325 จนถึงปี พ.ศ.2411 กรุงเทพมหานครได้ผ่านการเปลี่ยนแปลงมาตลอดเวลา จากปัญหาการขาดแคลนจำนวนประชากรอันเป็นผลมาจากสงครามคราวเสียกรุงศรีอยุธยา ทำให้ในสมัยพระเจ้ากรุงธนบุรีและในสมัยแรกของการก่อตั้งกรุงเทพมหานคร รัฐมีนโยบายที่สำคัญ คือ การดึงจำนวนผู้คนจากที่ต่างๆ ให้เข้ามาอาศัยในบริเวณพระนคร ทำให้กรุงเทพมหานครกลายเป็นแหล่งรวมชาวต่างชาติต่างภาษา ต่างวัฒนธรรม ดังนั้นรัฐจึงหาทางในการควบคุมชุมชนให้อยู่อย่างสงบสุขด้วยวิธีการกำหนดที่ตั้งชุมชน ตั้งหัวหน้าชุมชนรักษาความสงบเรียบร้อยภายในชุมชน และใช้ระบบไพร่ในการควบคุมกำลังคนเหล่านั้น การดำเนินชีวิตภายในชุมชน รัฐจะไม่มีนโยบายในการแทรกแซงการดำรงชีวิตไม่ว่าจะเป็นเรื่องการนับถือศาสนา ขนบธรรมเนียมประเพณี ตลอดจนการประกอบอาชีพ แต่ละชุมชนจะมีอิสระในการดำรงชีพ การติดต่อค้าขายได้สร้างความสัมพันธ์ระหว่างชุมชน ส่งผลให้เกิดการขยายตัวของชุมชน และการเข้ามาของชาติตะวันตกเป็นอีกปัจจัยหนึ่งที่ทำให้รัฐเกิดการเปลี่ยนแปลงนโยบายทางการเมือง เศรษฐกิจ และสังคม