งานวิจัยนี้ศึกษาสภาวะที่เหมาะสมของระบบถังกรองไร้อากาศในการบำบัดน้ำเสียที่เป็นน้ำอ้อยปนเปื้อนตะกั่วซึ่งนำมาจากห้องปฏิบัติการวัดระดับซูโครสในน้ำอ้อยของโรงงานผลิตน้ำตาลทราย โดยกำหนดอัตราการไหลน้ำเสียเข้าระบบ 8.64 ลิตร/วัน ระยะเวลาเก็บกัก 26 ชั่วโมง ถังปฏิกรณ์ประกอบขึ้นจากอะคลีลิกใสทรงกระบอกสูง 140 ซม.เส้นผ่านศูนย์กลาง 10 ซม. มีปริมาตร 11 ลิตร ภายในบรรจุตัวกลางสูง 120 ซม.ปริมาตร9.425 ลิตร ทำจากท่อพีวีซีชนิดบาง เส้นผ่านศูนย์กลาง 15 มม. ตัดเป็นรูปวงแหวนหนา10-15 มม. การทดลองแรกศึกษาสภาวะที่เหมาะสมในการเดินระบบโดยใช้น้ำอ้อยปราศจากโลหะหนักพบว่าเมื่อป้อนน้ำเสียที่มีความเข้มข้นซีโอดี 2,000 มก./ล. คิดเป็นภาระสารอินทรรีย์1.83 กก.ซีโอดี/ลบ.ม./วัน เติมซัลเฟต 135 มก./ล. คิดเป็นอัตราส่วนซีโอดีต่อซัลเฟต15 ต่อ 1 ระบบมีประสิทธิภาพการกำจัดซีโอดีร้อยละ 98.72 มีความเข้มข้นซีโอดีในน้ำออกเท่ากับ 26 มก./ล. เกิดซัลไฟด์ร้อยละ 25.39 ของซัลเฟตที่เติม ความเข้มข้นซัลไฟด์ในน้ำออกเท่ากับ 34.33 มก./ล. และเมื่อเพิ่มภาระสารอินทรีย์เป็น 3.67 กก.ซีโอดี/ลบ.ม./วัน ด้วยการป้อนน้ำเสียซีโอดี 4,000 มก./ล. พบว่าระบบมีประสิทธิภาพในการกำจัดซีโอดีลดลงเหลือร้อยละ 83.96 ซึ่งมีค่าซีโอดีในน้ำออกสูงถึง 612 มก./ล.แต่ยังเกิดซัลไฟด์ร้อยละ 31.57 ของซัลเฟตที่เติม และมีความเข้มข้นซัลไฟด์ในน้ำออกเท่ากับ 42.37 มก./ล. การทดลองป้อนน้ำเสียที่เป็นน้ำอ้อยปนเปื้อนตะกั่วโดยปรับเปลี่ยนความเข้มข้นตะกั่วในน้ำเข้าเป็น 5 และ 10 มก./ล. พบว่าที่ภาระสารอินทรีย์ 1.83 กก.ซีโอดี/ลบ.ม./วัน ประสิทธิภาพในการกำจัดตะกั่วเท่ากับร้อยละ 89.86 และ 96.25ตามลำดับ โดยมีค่าความเข้มข้นตะกั่วละลายในน้ำออกเท่ากันคือ 0.48 มก./ล. และประสิทธิภาพการกำจัดซีโอดียังคงมีค่าเท่าเดิม และเมื่อเพิ่มภาระอินทรีย์เป็น 3.67กก.ซีโอดี/ลบ.ม./วัน พบว่าระบบยังคงมีประสิทธิภาพในการกำจัดตะกั่วใกล้เคียงกับที่ภาระสารอินทรีย์ 1.83 กก.ซีโอดี/ลบ.ม./วัน ดังมีความเข้มข้นตะกั่วละลายในน้ำออกและประสิทธิภาพการกำจัดตะกั่วเท่ากับ 0.43 และ 0.36 มก./ล. และร้อยละ 91.34 และ96.08 ที่ความเข้มข้นตะกั่วในน้ำเข้าเท่ากับ 5 และ 10 มก./ล. ตามลำดับ