วัตถุประสงค์หลักของวิทยานิพนธ์คือ ศึกษากลไกการแตกหักจากผลของระดับอัตราความเครียดช้าต่อการเกิดการแตกหักจากการกัดกร่อนที่เกิดขึ้นกับเหล็กกล้าไร้สนิม 304ที่ระดับอัตราความเครียดช้า 4.0 x 10('-7) ถึง 1.0 x 10('-4) วินาที('-1) ในสภาวะจำลองที่ประกอบด้วยสารละลายผสมโซเดียมคลอไรด์ โซเดียม ไท โอซัลเฟตแะลกรดซัลฟุริกณ อุณหภูมิห้อง พบความเสียหายที่เกิดขึ้นกับโครงสร้างจุลภาคของแต่ละชิ้นงานภายหลังถูกตรวจสอบด้วยกล้องจุลทรรศน์อิเล็กตรอนว่าขนาดและความหนาแน่นของรอยแตกสัมพันธ์กับค่าคุณสมบัติเชิงกลของชิ้นงาน และสามารถใช้อธิบายกลไกการแตกหักของผลของอัตราความเครียดช้า ระดับอัตราความเครียดช้าที่วิกฤตจะทำให้ชิ้นงานมีความไวต่อการแตกหักเนื่องจากอัตราความเครียดช้ามีผลต่ออัตราการแตกของฟิล์ม อัตราการสร้างฟิล์มขึ้นใหม่และอัตราการกัดกร่อนบริเวณรอยแตกของฟิล์ม ความเสียหายที่เกิดขึ้นเมื่อถูกอธิบายโดยใช้แบบจำลองความเสียหาย Strain-rate Damage Model ของ Gerber และ Garudพบว่าเป็นไปตามความสัมพันธ์ D = (...) ผลการเข้าร่วมของสภาวะกัดกร่อนจากสารละลายที่ทำให้เกิดการแตกหักในชิ้นงานสามารถแสดงด้วยค่า p < 1 ส่วนความเสียหายที่เกิดจากคุณสมบัติเชิงกลเพียงอย่างเดียวจะแสดงด้วยค่า p ~ 1 นอกจากนั้นระดับค่า P ที่น้อยกว่า 1 ในการทดลองสัมพันธ์อย่างดียิ่งกับปริมาณการเชื่อมต่อกันของโครเมียมคาร์ไบด์ที่ขอบเกรนเมื่อวัสดุผ่านการเซนซิไทเซชันที่ระดับต่างกัน กล่าวได้ว่า ค่า p สามารถใช้เป็นสิ่งบ่งชี้ถึงระดับการเปลี่ยนแปลงในโครงสร้างจุลภาคของวัสดุจากการเซนซิไทเซชัน ซึ่งอาจนำมาใช้เป็นวิธีการทดสอบโครงสร้างจุลภาคของวัสดุก่อนการใช้งานได้