วิทยานิพนธ์ฉบับนี้กล่าวถึงการประเมินอัตราการเกิดความผิดพร่องเนื่องจากฟ้าผ่าของระบบสายส่ง 500 กิโลโวลต์ ซึ่งได้แบ่งออกเป็น 2 ส่วน ในส่วนแรกเป็นการหาค่ากระแสฟ้าผ่าวิกฤติที่สามารถก่อให้เกิดความผิดพร่องของสายส่งด้วยโปรแกรม EMTPพร้อมศึกษาผลของแบบจำลองการเกิดเบรกดาวน์ของแกปอากาศระหว่างอาร์กซิ่งฮอร์นแบบจำลองความต้านทานดินของฐานเสา แบบจำลองกับดักฟ้าผ่า และการติดตั้งกับดักฟ้าผ่าในส่วนที่สองนำค่ากระแสฟ้าผ่าวิกฤติที่ได้มาประเมินอัตราการเกิดความผิดพร่องเนื่องจากฟ้าผ่าโดยใช้ทฤษฎีของ Armstrong - Whitehead (A-W) และเปรียบเทียบผลที่ได้กับโปรแกรม FLASH และ LPDW ผลการคำนวณอัตราการเกิดความผิดพร่องด้วยการใช้โปรแกรม EMTP ควบคู่ไปกับโปรแกรม A-W เทียบกับการใช้โปรแกรม FLASH พบว่า ค่าอัตราการเกิดความผิดพร่องที่ประเมินได้มีค่าใกล้เคียงกัน คือ 0.42 และ 0.43 ครั้ง/100 กิโลเมตร/ปี ตามลำดับแต่การคำนวณด้วย LPDW ไม่สามารถทำได้กับระบบที่กระแสฟ้าผ่าวิกฤติมีค่าเกินกว่า300 kA จึงไม่สามารถนำมาใช้กับการศึกษานี้ได้