วิทยานิพนธ์นี้นำเสนอวิธีการสังเคราะห์พยางค์เสียงหนักและเบาในภาษาไทยโดยการเปลี่ยนสัทลักษณะได้แก่ ช่วงเวลา ความถี่มูลฐาน และแอมพลิจูดของสัญญาณเสียงซึ่งจะช่วยให้เสียงสังเคราะห์ฟังเป็นธรรมชาติมากขึ้น การปรับช่วงเวลาและความถี่มูลฐานของสัญญาณเสียงจะใช้วิธีทีดี-โซลา (Time-Domain Pitch-Synchronous OverlapAdd: TD-PSOLA) โดยที่การปรับช่วงเวลาจะใช้การเพิ่มหรือลดสัญญาณช่วงสั้นเพื่อให้ได้ระยะเวลาของพยางค์ตามการลงเสียงหนักเบาและโครงสร้างของหน่วยจังหวะ ในการปรับความถี่มูลฐานจะปรับระยะห่างระหว่างยอดพิทช์ระบุตามรูปแบบความถี่มูลฐานในฐานข้อมูลความถี่มูลฐานสำหรับพยางค์เสียงเบาที่ได้สร้างไว้ทั้งหมด 14 รูปแบบตามเสียงวรรณยุกต์และโครงสร้างของพยางค์ สำหรับการปรับขนาดแอมพลิจูดของสัญญาณเสียงปรับได้โดยคูณสัญญาณเสียงด้วยอัตราส่วนแอมพลิจูดระหว่างพยางค์เสียงหนักและพยางค์เสียงเบาที่ได้สร้างไว้เป็นฐานข้อมูลตามเสียงสระทั้งหมด 24 หน่วย การประเมินคุณภาพเสียงที่สังเคราะห์ตามวิธีในวิทยานิพนธ์นี้ทำโดยอาสาสมัครจำนวน 10 คน ได้ค่าเอ็มโอเอส (Most OpinionScore : MOS) สำหรับการปรับลักษณะทางสัทศาสตร์ในระดับคำเท่ากัน 3.67 และในระดับประโยค 3.92