การวิจัยนี้มีวัตถุประสงค์เพื่อ 1) เปรียบเทียบผลสัมฤทธิ์ทางการเรียนการออกเสียงคำในภาษาอังกฤษที่ได้รับจากบทเรียนสื่อประสมที่ใช้วิธีการริธึมที่ต่างกัน2) เพื่อเปรียบเทียบผลสัมฤทธิ์ทางการเรียนการออกเสียงคำในภาษาอังกฤษที่ได้รับจากบทเรียนสื่อประสมที่ใช้วิธีการริธึมต่างกันและได้รับการเปิดรับการเรียนรู้โดยมีกลุ่มที่ได้รับกิจกรรมการฝึกและกลุ่มที่ไม่ได้รับกิจกรรมการฝึก 3) เพื่อเปรียบเทียบผลสัมฤทธิ์ทางการเรียนการออกเสียงคำในภาษาอังกฤษที่ได้รับจากบทเรียนสื่อประสมโดยที่ผู้เรียนมีรูปแบบการเรียนรู้ต่างกัน 4) เพื่อศึกษาว่าปัจจัยต่าง ๆ ที่ศึกษาในการวิจัยครั้งนี้มีความสัมพันธ์กัน และ 5) มีอิทธิพลต่อผลสัมฤทธิ์ทางการเรียนการออกเสียงคำในภาษาอังกฤษหรือไม่ กลุ่มตัวอย่างในการวิจัยครั้งนี้คือ นิสิตและนักศึกษาชั้นปีที่ 1 ระดับปริญญาบัณฑิตชาวไทย จำนวน 59 คน และชาวจีน จำนวน 38 คนตัวแปรอิสระที่ศึกษาคือ บทเรียนสื่อประสมที่ใช้วิธีการสอนที่ออกแบบต่างกัน การเปิดรับการเรียนรู้ และรูปแบบการเรียนรู้ที่ต่างกัน บทเรียนสื่อประสมใช้วิธีการสอน2 แบบ คือ ball และ color bar queuing การเปิดรับการเรียนรู้ถูกศึกษาในรูปแบบการจัดกิจกรรมการฝึกในห้องเรียนและรูปแบบการเรียนรู้แบ่งเป็น 3 ประเภท คือ visual,audio และ kinesthetic ซึ่งรูปแบบการเรียนรู้นี้ได้รับการออกแบบโดย Ried แบบแผนการวิจัย คือ การวิจัยเชิงทดลอง สถิติที่ใช้ในการวิเคราะห์ข้อมูลคือ t-test การวิเคราะห์ความแปรปรวนทางเดียวและการวิเคราะห์ความแปรปรวนหลายทาง ผลการวิจัยพบว่า 1) ผลสัมฤทธิ์ของทั้งนิสิตไทยและนักศึกษาจีนที่ได้รับจากการเรียนรู้บทเรียนสื่อประสมที่ใช้วิธีการริธึมที่ต่างกัน ไม่มีความแตกต่างกันอย่างมีนัยสำคัญทางสถิติที่ระดับนัยสำคัญ 0.05 2) ผลสัมฤทธิ์ระหว่างนิสิตไทยและนักศึกษาจีนที่ได้รับจากการเรียนบทเรียนสื่อประสมที่ใช้วิธีการริธึมต่างกันไม่มีความแตกต่างกันอย่างมีนัยสำคัญทางสถิติที่ระดับนัยสำคัญ 0.05 3) ส่วนผลสัมฤทธิ์ทางการเรียนของนิสิตไทยและนักศึกษาจีน 4) ผลสัมฤทธิ์ทางการเรียนระหว่างนิสิตไทยและนักศึกษาจีนที่ได้รับกิจกรรมการฝึกและไม่ได้รับกิจกรรมการฝึกไม่แตกต่างกันอย่างมีนัยสำคัญแต่ผลสัมฤทธิ์ทางการเรียนของนิสิตไทยและนักศึกษาจีนที่มีรูปแบบการเรียนรู้ที่ต่างกันมีความต่างกันอย่างมีนัยสำคัญทางสถิติที่ระดับนัยสำคัญ 0.05 โดยนิสิตและนักศึกษาที่มีรูปแบบการเรียนรู้แบบ visual มีผลสัมฤทธิ์สูงสุด และเป็นปัจจัยที่มีอิทธิพลต่อผลสัมฤทธิ์ทางการเรียนของนิสิตไทยและนักศึกษาจีน 5) โดยปัจจัยที่มีอิทธิพลต่อผลสัมฤทธิ์ทางการเรียนระหว่างนิสิตไทยและนักศึกษาจีนไม่มีความสัมพันธ์กันอย่างมีนัยสำคัญทางสถิติที่ระดับนัยสำคัญ 0.05