การศึกษาครั้งนี้มีวัตถุประสงค์เพื่อศึกษาผลของรูปแบบการควบคุมเวลาการฝึกปฏิบัติในบทเรียนคอมพิวเตอร์ช่วยสอนที่มีต่อผลสัมฤทธิ์ทางการเรียนของนักเรียนชั้นมัธยมศึกษาปีที่ 1 ที่มีระดับประเมินความสามารถตนเองทางคณิตศาสตร์ต่างกัน กลุ่มตัวอย่างที่ใช้ในการทดลองครั้งนี้ ได้แก่ นักเรียนชั้นมัธยมศึกษาปีที่ 1 โรงเรียนเบญจมราชรังสฤษฎิ์ จังหวัดฉะเชิงเทรา จำนวน 80 คน แบ่งเป็นกลุ่มนักเรียนที่มีระดับประเมินความสามารถตนเองทางคณิตศาสตร์สูง จำนวน 40 คน และกลุ่มนักเรียนที่มีระดับประเมินความสามารถตนเองทางคณิตศาสตร์ต่ำ จำนวน 40 คน ในแต่ละกลุ่มแบ่งผู้เรียนออกเป็น 2 กลุ่มย่อยคือ ผู้เรียนที่ควบคุมเวลาการฝึกปฏิบัติด้วยตนเอง จำนวน 20 คนและผู้เรียนที่ควบคุมเวลาการฝึกปฏิบัติโดยโปรแกรม จำนวน 20 คน ผู้วิจัยทำการวัดผลสัมฤทธิ์ทางการเรียนของกลุ่มตัวอย่างทั้งก่อนและหลังการทดลอง วิเคราะห์ข้อมูลด้วยสถิติ Two-way ANOVA จากผลการวิจัยพบว่า 1. นักเรียนที่มีการควบคุมเวลาการฝึกปฏิบัติด้วยตนเองและโดยโปรแกรมในบทเรียนคอมพิวเตอร์ช่วยสอนจะมีคะแนนผลสัมฤทธิ์ทางการเรียนต่างกันอย่างมีนัยสำคัญทางสถิติที่ระดับ .05 2. นักเรียนที่มีระดับประเมินความสามารถตนเองทางคณิตศาสตร์ในกลุ่มสูงและกลุ่มต่ำมีคะแนนผลสัมฤทธิ์ทางการเรียนต่างกันอย่างมีนัยสำคัญทางสถิติที่ระดับ .05 3. มีปฏิสัมพันธ์ระหว่างรูปแบบการควบคุมเวลาการฝึกปฏิบัติในบทเรียนคอมพิวเตอร์ช่วยสอนกับระดับประเมินความสามารถตนเองทางคณิตศาสตร์ต่อผลสัมฤทธิ์ทางการเรียนอย่างมีนัยสำคัญทางสถิติที่ระดับ .05