วิทยานิพนธ์นี้มีวัตถุประสงค์เพื่อศึกษาความสัมพันธ์ระหว่างกำลังรับแรงเฉือนกับความหนืดของดินเหนียว การหาค่ากำลังรับแรงเฉือนดำเนินการทดสอบ 2 วิธี คือการทดสอบแบบกรวยตกและทดสอบหาค่ากำลังรับแรงเฉือนด้วยใบพัดในห้องทดสอบ การหาค่าควงามหนืดดำเนินการทดสอบ 2 วิธีคือจากเครื่องมือ Baroid Rheometer และเครื่องมือMarsh Funnel Viscometer ดินเหนียวที่ใช้ในการทดสอบเก็บมาจากสนามบินหนองงูเห่าและนนทบุรี และดินเหนียว Kaolin ได้นำมาใช้เป็นส่วนหนึ่งของโปรแกรมการทดสอบด้วยเครื่องมือทดสอบกรวยตกแบบมาตรฐานได้ถูกปรับปรุงเพื่อให้สามารถวัดค่าระยะจมของหัวกรวยได้อย่างต่อเนื่องกับเวลา งานวิจัยนี้ยังศึกษาค่าต่าง ๆ ที่มีผลกระทบต่อการทดสอบกรวยตก เช่น น้ำหนักกรวย, วัสดุที่ใช้ทำกรวย, มุมของหัวกรวย และขนาดของถ้วยใส่ดินนอกจากนั้น วิทยานิพนธ์ฉบับนี้ยังได้ปรับปรุงวิธีการเตรียมตัวอย่างด้วยวิธีดูดอากาศออกเพื่อให้สามารถควบคุมความเป็นเนื้อเดียวกันและความสม่ำเสมอกันของตัวอย่าง ผลการทดสอบกรวยตกแสดงให้เห็นว่ากราฟความสัมพันธ์ระหว่างระยะจมของหัวกรวยกับเวลาแบ่งเป็นพฤติกรรมทาง Kinematics และ Creep ที่ช่วงเวลาในการตกประมาณ5 วินาที นอกจากนั้น การศึกษาผลกระทบต่อถ้วยใส่ดินในการทดสอบกรวยตกแบบอิสระพบว่าขนาดของถ้วยใส่ดินที่เหมาะสมคือ มีเส้นผ่านศูนย์กลาง 76 มม. และความลึก 40 มม.เพื่อใช้เป็นมาตรฐานในการทดสอบ การทดสอบสามารถสรุปได้ว่าวัสดุที่ใช้สำหรับทำหัวกรวยมีผลกระทบต่อระยะการจมของหัวกรวยเนื่องมาจากแรงเสียดทานของผิว ที่สัมผัสกับดินเหนียวที่ทดสอบ การทดสอบกำลังรับแรงเฉือนด้วยใบพัดในห้องทดสอบได้ดำเนินการทดสอบที่ค่าปริมาณความชื้นที่ใกล้กับพิกัดเหลว ความสัมพันธ์ระหว่างค่ากำลังรับแรงเฉือนในสภาพไม่ระบายน้ำจาการทดสอบกำลังรับแรงเฉือนด้วยใบพัดในห้องทดสอบและปริมาณความชื้น(ดัชนีเหลว) ได้นำเสนอในวิทยานิพนธ์นี้ ผลการทดสอบกรวยตกเปรียบเทียบกับการทดสอบหาค่ากำลังรับแรงเฉือนด้วยใบพัดในห้องทดสอบ ได้นำเสนอ ค่า K ซึ่งพบว่ามีค่าใกล้เคียงกับงานวิจัยที่ผ่านมาแล้ว วิทยานิพนธ์ฉบับนี้ได้นำเสนอสมการเชิงประสบการณ์ของความสัมพันธ์ระหว่างค่ากำลังรับแรงเฉือนกับสัมประสิทธิ์ความหนืดจากการทดสอบความหนืดของดินเหนียวแปลงสภาพช่วงของปริมาณความชื้นของสมการที่นำเสนอจะอยู่ในช่วงแคบ เนื่องมาจากการหาค่ากำลังรับแรงเฉือนที่มีค่าต่ำมาก ๆ จะกระทำได้ยากเมื่อใช้ด้วยการทดสอบหาค่ากำลังรับแรงเฉือนด้วยใบพัดในห้องทดสอบ ในวิทยานิพนธ์ฉบับนี้เสนอข้อแนะนำวิธีการเพิ่มช่วงความสัมพันธ์ระหว่างค่ากำลังรับแรงเฉือนกับความหนืดให้เพิ่มมากขึ้น