~uวัตถุประสงค์~u เพื่อเปรียบเทียบลักษณะทางคลินิคและพยาธิวิทยาระหว่างผู้ป่วยมะเร็งกระเพาะอาหารที่มีการติดเชื้อ ~iเฮลิโคแบคเตอร์ ไพโลไร~i และไม่มีการติดเชื้อ ~iเฮลิโคแบคเตอร์ ไพโลไร~i ศึกษาความชุกของการติดเชื้อ ~iเฮลิโคแบคเตอร์ไพโลไร~i ในผู้ป่วยมะเร็งกระเพาะอาหาร และศึกษาอาการของผู้ป่วยมะเร็งกระเพาะอาหารในคนไทย ~uวิธีการศึกษา~u ในการศึกษานี้มีผู้ป่วยมะเร็งกระเพาะอาหารที่มีผลชิ้นเนื้อยืนยันว่าเป็น adenocarcinoma จำนวน 59 ราย การวินิจฉัยการติดเชื้อ ~iเฮลิโคแบคเตอร์ไพโลไร~i อาศัยการตรวจทางพยาธิวิทยา การตรวจ rapid urease test และการตรวจภูมิคุ้มกันต่อเชื้อ ~iเฮลิโคแบคเตอร์ ไพโลไร~i วิธีใดวิธีหนึ่งให้ผลบวก ~uผลการศึกษา~u จากการศึกษานี้มีผู้ป่วยมะเร็งกระเพาะอาหารที่เป็นผู้ป่วยชาย31 ราย หญิง 28 ราย อายุเฉลี่ย 59.80 (+,ฑ) 13.85 ปี อาการที่นำผู้ป่วยมาพบแพทย์มากที่สุดคือ อาการปวดท้อง 71.2% รองลงมาได้แก่ น้ำหนักลด 69.1% และเบื่ออาหาร42.4% ความชุกของการติดเชื้อ ~iเฮลิโคแบคเตอร์ ไพโลไร~i ในผู้ป่วยมะเร็งกระเพาะอาหารเท่ากับ 83.1% (95% confidence interval 73%-93%) อายุเฉลี่ย ระยะเวลาที่มีอาการก่อนมาพบแพทย์ และลักษณะของแผลมะเร็งในผู้ป่วยที่มีการติดเชื้อ ~iเฮลิโคแบคเตอร์ไพโลไร~i และไม่มีการติดเชื้อ ไม่แตกต่างกัน ผู้ป่วยที่มีการติดเชื้อ ~iเฮลิโคแบคเตอร์ไพโลไร~i จะพบมะเร็งกระเพาะอาหารที่ตำแหน่งที่ไม่ใช่ส่วนต้นของกระเพาะอาหาร(nonproximal cancer) มากกว่าผู้ป่วยที่ไม่มีการติดเชื้อ ~iเฮลิโคแบคเตอร์ ไพโลไร~iอย่างมีนัยสำคัญทางสถิติ (p < 0.05) ไม่มีความแตกต่างกันของความชุกของการติดเชื้อ~iเฮลิโคแบคเตอร์ ไพโลไร~i โดยการแบ่งตามชนิดของมะเร็งกระเพาะอาหารเป็น diffusetype (82.1%) และ intestinal type (85%) (P>0.05) สรุป จากการศึกษานี้พบความชุกของการติดเชื้อ ~iเฮลิโคแบคเตอร์ ไพโลไร~i ในผู้ป่วยมะเร็งกระเพาะอาหารค่อนข้างสูง การติดเชื้อ ~iเฮลิโคแบคเตอร์ ไพโลไร~i สัมพันธ์กับมะเร็งกระเพาะอาหารที่ตำแหน่งที่ไม่ใช่ส่วนต้นของกระเพาะอาหาร (nonproximal cancer)