การศึกษานี้เป็นการศึกษาเชิงพรรณนา ณ จุดเวลาใดเวลาหนึ่ง โดยมีวัตถุประสงค์เพื่อศึกษาความรู้ เจตคติ และการปฏิบัติของหัวหน้าห้องปฏิบัติการชันสูตรทางคลินิกกลางในการจัดการของเสียอันตรายของโรงพยาบาลขนาดกลาง และขนาดใหญ่ในประเทศไทยทั้งหมดจำนวน 245 แห่ง สำรวจโดยใช้แบบสอบถามชนิดตอบด้วยตนเอง และส่งกลับทางไปรษณีย์ที่ผ่านการทดสอบแล้ว เก็บรวบรวมข้อมูลระหว่างวันที่ 7 ธันวาคม 2543 - 15 กุมภาพันธ์ 2544จำนวนที่ตอบกลับทั้งสิ้น 161 แห่ง (ร้อยละ 65.7) จำแนกเป็นโรงพยาบาลขนาดกลาง119 แห่ง (ร้อยละ 73.9) โรงพยาบาลขนาดใหญ่ 42 แห่ง (ร้อยละ 26.1) ทดสอบความสัมพันธ์ด้วยสถิติ Unpaired t-test และ One-Way ANOVA ผลการศึกษาพบว่า หัวหน้าห้องปฏิบัติการฯ เป็นเพศหญิงมากกว่าเพศชายเล็กน้อย(1.14:1) อายุเฉลี่ย 39.70 ปี สำเร็จการศึกษาปริญญาตรี (ร้อยละ 77.0) ส่วนใหญ่ปฏิบัติงานในโรงพยาบาลรัฐบาล (ร้อยละ 64.6) ปฏิบัติงานตำแหน่งนักเทคนิคการแพทย์(ร้อยละ 85.8) มีระยะเวลาปฏิบัติงานเฉลี่ย 11.45 ปี ไม่เคยได้รับการฝึกอบรมเกี่ยวกับการจัดการของเสียอันตรายในห้องปฏิบัติการ (ร้อยละ 89.8) มีความรู้ในการจัดการของเสียอันตรายค่อนข้างต่ำ (ร้อยละ 48.5) มีเจตคติต่อการจัดการของเสียอันตรายดี(ร้อยละ 82.5) มีการปฏิบัติค่อนข้างดี (ร้อยละ 74.9) เมื่อวิเคราะห์ความสัมพันธ์พบว่าความรู้ และเจตคติของหัวหน้าห้องปฏิบัติการในการจัดการของเสียอันตรายไม่มีความสัมพันธ์อย่างมีนัยสำคัญทางสถิติ กับ ระดับการศึกษา สาขาที่สำเร็จการศึกษา ประสบการณ์เป็นหัวหน้าห้องปฏิบัติการ การฝึกอบรม ขนาด สังกัด ปริมาณของเสียอันตรายที่ครอบครองและระบบประกันคุณภาพห้องปฏิบัติการ ส่วนการจัดการ (ปฏิบัติ) ของเสียอันตรายในห้องปฏิบัติการมีความสัมพันธ์อย่างมีนัยสำคัญทางสถิติกับประสบการณ์เป็นหัวหน้าห้องปฏิบัติการ สังกัด และระบบประกันคุณภาพห้องปฏิบัติการ (p=0.019, 0.017 และ0.009 ตามลำดับ) การศึกษานี้ ชี้ให้เห็นว่าแนวทางการพัฒนาประสิทธิภาพการจัดการของเสียอันตรายในห้องปฏิบัติการชันสูตรทางคลินิกกลาง ควรจัดให้มีการฝึกอบรมการจัดการของเสียอันตรายในห้องปฏิบัติการให้กับหัวหน้าห้องปฏิบัติการอย่างทั่วถึง สนับสนุนให้มีการพัฒนาระบบประกันคุณภาพห้องปฏิบัติการ และควรบรรจุเนื้อหาเกี่ยวกับการจัดการของเสียอันตรายในห้องปฏิบัติการไว้ในหลักสูตรที่มีการเรียนการสอนเกี่ยวกับห้องปฏิบัติการตั้งแต่ระดับมัธยมศึกษาถึงระดับมหาวิทยาลัย