การวิจัยครั้งนี้เป็นการวิจัยเชิงพรรณนา ณ จุดเวลาใดจุดเวลาหนึ่ง โดยมีจุดประสงค์เพื่อศึกษาหาความชุกของภาวะซึมเศร้า และปัจจัยที่เกี่ยวข้องกับภาวะซึมเศร้าของนักเรียนที่มีความบกพร่องทางการได้ยินในระดับชั้นมัธยมศึกษา สังกัดกองการศึกษาเพื่อคนพิการ กรมสามัญศึกษา กระทรวงศึกษาธิการ ในกรุงเทพมหานคร กลุ่มตัวอย่างเป็นนักเรียนที่มีความบกพร่องทางการได้ยินที่อยู่ระดับชั้นมัธยมศึกษาปีที่ 1-6 จำนวน 207 คน อายุ 13-24 ปีแบ่งเป็นชาย 102 คน และหญิง 105 คน เครื่องมือที่ใช้ในการเก็บรวบรวมข้อมูลทั้งหมดเป็นลักษณะการตอบด้วยตนเองผ่านล่ามภาษามือ ได้แก่ แบบทดสอบภาวะซึมเศร้า CES-D (Center for Epidemiologic Studies Depression scale) โดยมีจุดตัดคะแนนตั้งแต่ 22คะแนนขึ้นไปมีภาวะซึมเศร้า, แบบสอบถามการสนับสนุนทางสังคม PRQ Part II (ThePersonal Resource Questionnaire : Part II), แบบสอบถามความภูมิใจในตนเอง CSEI(The Coopersmith Self-Esteem Inventory : Adult form) และแบบสอบถามข้อมูลส่วนตัวสถิติที่ใช้ คือ ค่าเฉลี่ย, ร้อยละ, ส่วนเบี่ยงเบนมาตรฐาน, chi-square test โดยใช้โปรแกรมสำเร็จรูป SPSS/FW ผลการวิจัยสรุปได้ว่า 1. ความชุกของภาวะซึมเศร้าของนักเรียนที่มีความบกพร่องทางการได้ยินเท่ากับร้อยละ 43 2. ปัจจัยที่มีความสัมพันธ์กับการเกิดภาวะซึมเศร้าอย่างมีนัยสำคัญทางสถิติที่ระดับ .05คือ ความภูมิใจในตนเองต่ำ และการไม่ได้รับการศึกษาของมารดา ผลที่ได้จากการศึกษาครั้งนี้ มีข้อเสนอแนะว่า ในการดูแลนักเรียนที่มีความบกพร่องทางการได้ยินนั้น ควรมุ่งเน้นในการสนับสนุนและพัฒนาให้นักเรียนมีความภูมิใจในตนเองในด้านต่างๆ เพื่อป้องกันไม่ให้เกิดภาวะซึมเศร้าในนักเรียนที่มีความบกพร่องทางการได้ยินได้ต่อไป