การวิจัยนี้มีจุดมุ่งหมายเพื่อเสนอแนวทางการจัดการการใช้ที่ดินและทรัพยากรน้ำในพื้นที่ลุ่มน้ำท่าจีนตอนล่าง ซึ่งประกอบด้วยจังหวัดนครปฐมและสมุทรสาคร ให้สอดคล้องกับสถานภาพและการใช้ทรัพยากรน้ำ, แนวโน้มการเปลี่ยนแปลงการใช้ที่ดิน และเงื่อนไขในการจัดการการใช้ที่ดินและน้ำของหน่วยงานที่เกี่ยวข้อง จากการศึกษาพบว่า พื้นที่ลุ่มน้ำท่าจีนตอนล่างมีการพัฒนาระบบชลประทานตั้งแต่สมัยรัชกาลที่ 5 เพื่อการขยายพื้นที่เกษตรกรรมทำให้พื้นที่ศึกษาเริ่มมีความเกี่ยวเนื่องกับการพัฒนาประเทศ การเปลี่ยนแปลงสภาพทางเศรษฐกิจ และการใช้ที่ดินในปัจจุบันซึ่งประกอบด้วย การทำนาร้อยละ 35, ไม้ผลร้อยละ 20, เพาะเลี้ยงสัตว์น้ำร้อยละ 15, ชุมชนและเมืองร้อยละ 15, เพาะปลูกพืชไร่ร้อยละ 10 และอื่นๆ ร้อยละ 5 ส่งผลให้เกิดปัญหาสำคัญได้แก่ การขาดแคลนน้ำ, คุณภาพน้ำลดต่ำลง, การใช้น้ำบาดาลเพิ่มสูงขึ้น และการแทรกตัวของน้ำเค็ม โดยมีสาเหตุจากจำนวนประชากรเพิ่มมากขึ้น, การขยายตัวของพื้นที่เมือง, จำนวนโรงงานอุตสาหกรรมเพิ่มมากขึ้น, การขยายพื้นที่ทำการประมง, สิ่งปฏิกูลจากฟาร์มสุกร และการลดลงของระบบนิเวศของลุ่มน้ำตามธรรมชาติ ดังนั้นจึงจำเป็นต้องมีแนวทางจัดการและมาตรการควบคุมการใช้ที่ดินให้สมดุลกับสถานภาพและการใช้น้ำ รวมไปถึงการรักษาคุณภาพและการพัฒนาแหล่งน้ำ ผู้วิจัยได้เสนอแนะแนวทางการดำเนินงานของหน่วยงานต่างๆ ที่เกี่ยวข้อง โดยคณะกรรมการลุ่มน้ำท่าจีนมีอำนาจหน้าที่ในการตัดสินใจ และรับผิดชอบต่อการจัดการพื้นที่ทั้งหมดโดยมีหน่วยงานที่ทำหน้าที่ประสานงาน ได้แก่ กรมโยธาธิการและผังเมืองประสานงานด้านโครงสร้างพื้นฐานและการใช้ที่ดิน, กรมทรัพยากรน้ำในด้านการจัดการน้ำ และกรมควบคุมมลพิษในด้านการควบคุมมลพิษและสิ่งแวดล้อม ในส่วนแผนปฏิบัติการณ์เสนอให้มีแนวทางการจัดสรรน้ำในภาคกลางอย่างชัดเจน, กำหนดเขตเฉพาะในการควบคุมมลพิษ, เขตอนุรักษ์และฟื้นฟูทรัพยากรน้ำ, และการปรับปรุงพื้นที่ชายฝั่งทะเล