งานวิจัยนี้เกี่ยวข้องกับการศึกษาการดูดซับโลหะหนัก (ตะกั่ว, สังกะสี, ทองแดงและ แคดเมียม) โดยใช้สาหร่ายช่อพริกไทยซึ่งเป็นสาหร่ายทะเล โดยนำมาอบแห้งเพื่อใช้เป็นตัวดูดซับทางชีวภาพ การทดลองในเบื้องต้นแสดงให้เห็นถึงช่วงของค่าความเป็นกรดด่างที่ใช้ในการทดสอบการดูดซับ ซึ่งเป็นช่วงความเป็นกรดด่างที่โลหะหนักต่าง ๆเหล่านี้สามารถละลายอยู่ในรูปของสารละลายได้ การทดสอบการดูดซับโดยใช้สาหร่ายช่อพริกไทยกับสารประกอบโลหะหนักรูปแบบต่าง ๆ เช่น คลอไรด์ ซัลเฟต และไนเตรต พบว่าค่าการดูดซับของโลหะหนักต่างรูปแบบกันมีค่าใกล้เคียงกัน การทดสอบการชะล้างด้วยน้ำร้อนและ EDTA แสดงให้เห็นว่าโลหะหนักไม่สามารถถูกชะล้างด้วยน้ำร้อนแต่สามารถถูกชะล้างได้ดีด้วย EDTA โดยผลการทดลองนี้แสดงให้เห็นว่าพันธะการดูดซับไม่น่าจะเป็นแรงแวนเดอร์วาล์ล แต่ควรเป็นพันธะที่มีความแข็งแรงกว่า เช่น แรงไอออนิกหรือโควาเลนซ์การศึกษาลักษณะทางจลนศาสตร์ของการดูดซับด้วยมวลชีวภาพพบว่าการดูดซับเป็นไปอย่างรวดเร็ว โดยโลหะหนักถูกกำจัดได้ 80-90% ภายในเวลา 20 นาที ซึ่งเป็นผลที่เน้นว่ากลไกการดูดซับที่เกิดขึ้นเป็นกลไกแบบ passive transport นอกจากนี้การวิเคราะห์ด้วยเทคนิค FT-IR แสดงให้เห็นว่าแคดเมียมสามารถเกิดพันธะแบบโควาเลนซ์กับ C-Oในหมู่ฟังก์ชันคาร์บอกซิล ส่วนโลหะอื่นๆ เช่น ตะกั่ว, สังกะสี และทองแดง นอกจากสามารถเกิดพันธะโควาเลนซ์กับ C-O แล้ว ยังสามารถเกิดพันธะอิเล็กโทรสแตติกหรือพันธะไอออนิกกับหมู่คาร์บอกซิลซัลโฟนิล และอะมิโน อย่างไรก็ตามการศึกษาถึงผลของขนาดของสาหร่ายพบว่าการดูดซับสังกะสีมีค่าเพิ่มขึ้นเมื่อขนาดของสาหร่ายเล็กลงซึ่งไม่เกิดขึ้นกับโลหะอื่น ๆ นั้นแสดงว่าการดูดซับสังกะสีด้วยมวลชีวภาพน่าจะเกิดขึ้นกับตำแหน่งเป้าหมายบนสาหร่ายที่แตกต่างจากโลหะอื่น ๆ และจากการศึกษาความสามารถในการดูดซับพบว่าสาหร่ายช่อพริกไทยสามารถดูดซับแคดเมียมได้สูงสุด ทำให้สามารถวิเคราะห์ได้ว่า(ก) ตำแหน่งเป้าหมายของแคดเมียมแตกต่างจากโลหะอื่นๆ หรือ (ข) ตำแหน่งเป้าหมายของแคดเมียมอาจจะเหมือนกับตำแหน่งสำหรับโลหะอื่น แต่ตำแหน่งนี้สามารถสร้างพันธะกับแคดเมียมได้ง่ายกว่าโลหะอื่น ๆ การศึกษายังพบว่าโลหะส่วนมากสามารถถูกดูดซับได้ดีที่ค่าความเป็นกรด/ด่างสูงขึ้น ยกเว้นการดูดซับตะกั่วที่การดูดซับเป็นไปได้ดีในช่วงค่าความเป็นกรด/ด่างต่ำ และเมื่อค่าความเป็นกรด/ด่างสูงขึ้นจะให้ค่าการดูดซับที่ต่ำลง นอกจากนี้พบว่าการดูดซับของโลหะทั้ง 4 เป็นไปตามไอโซเทอมของ Langmuir