งานวิจัยนี้เกี่ยวข้องกับการรวบรวมข้อมูลด้านการจัดการของเสียของโรงพยาบาลทั่วไป เพื่อนำข้อมูลที่ได้จัดทำเป็น Benchmarking ของการจัดการของเสียในโรงพยาบาลและเพื่อนำเสนอการใช้แนวทางการลดของเสียในการจัดการของเสียโรงพยาบาล โดยทำการศึกษาและรวบรวมข้อมูลจากโรงพยาบาลทั่วไป (ทั้งโรงพยาบาลรัฐบาลและโรงพยาบาลเอกชน)ที่ตั้งอยู่ในบริเวณเขตอำเภอเมืองจังหวัดเชียงใหม่ ระหว่างเดือนตุลาคม 2545 ถึงเดือนกุมภาพันธ์ 2546 โดยผลการวิเคราะห์ด้านปริมาณและคุณสมบัติทางกายภาพของของเสียทั้งหมดที่เกิดขึ้นจากโรงพยาบาลพบว่า อัตราการเกิดของเสียทั้งหมดจากโรงพยาบาลทั่วไปในเขตอำเภอเมืองจังหวัดเชียงใหม่ มีค่าอยู่ระหว่าง 2.38 ถึง 5.10 กิโลกรัมต่อเตียง(ที่มีผู้เข้าพัก)ต่อวัน และ 0.336 ถึง 1.039 กิโลกรัมต่อผู้ป้วยต่อวัน จากการวิเคราะห์พบว่าปัจจัยหลักที่มีผลต่ออัตราการเกิดของเสียคือสถานภาพของโรงพยาบาล ซึ่งโรงพยาบาลเอกชนมีอัตราการเกิดของเสียมากกว่าโรงพยาบาลรัฐบาลที่มีขนาดเท่ากัน ทั้งนี้เป็นผลจากอัตราเตียงที่มีผู้เข้าพักและจำนวนคนไข้ที่เข้ารับการรักษาซึ่งมีค่าน้อยกว่าในโรงพยาบาลเอกชน จากการศึกษาแนวทางการจัดการของเสียในโรงพยาบาลโดยแบบสอบถามและทำการสัมภาษณ์ผลการศึกษาพบว่าโรงพยาบาลเอกชนมีการจัดการของเสียที่ดีกว่าโรงพยาบาลรัฐบาลในด้านของการแยกของเสียที่แหล่งเกิด การบำบัดเบื้องต้นของเสียประเภทติดเชื้อ การให้ความรู้แก่บุคลากร และการใช้แนวทางการลดของเสียจากโรงพยาบาล ในการศึกษาเรื่องการจัดการของเสียอันตรายเพื่อศึกษาแนวทางลดของเสียที่เหมาะสมโดยใช้แบบสอบถาม, การสัมภาษณ์และการสำรวจบริเวณ พบว่าของเสียอันตรายที่เกิดขึ้นจากโรงพยาบาลประกอบด้วย ของเสียที่เป็นตัวทำละลาย, ของเสียจากยาประเภทเคมีบำบัด, ของเสียประเภทน้ำยาล้างรูป, ของเสียประเภทฟอร์มาลิน, ของเสียประเภทที่มีกัมมันตรังสี, ของเสียประเภทปรอท, และของเสียที่ประกอบด้วยสารพิษและสารกัดกร่อนต่างๆ จากผลการศึกษาพบว่าของเสียอันตรายที่เกิดขึ้นมากที่สุดในโรงพยาบาลคือ ของเสียประเภทยาเคมีบำบัด รองลงมาคือ ของเสียประเภทน้ำยาล้างรูปและของเสียประเภทฟอร์มาลิน ส่วนของเสียอันตรายอื่นๆ เกิดขึ้นในปริมาณไม่มากนักโดยการศึกษาพบว่าการจัดการของเสียอันตรายในโรงพยาบาลยังไม่เป็นที่แพร่หลายในโรงพยาบาลทั่วไปของไทย เนื่องจากไม่มีกฎหมายหรือข้อบังคับใดเกี่ยวกับของเสียอันตรายที่เกิดจากโรงพยาบาลโดยตรง อย่างไรก็ตามผลการศึกษาแสดงให้เห็นว่าแนวใช้แนวทางการลดของเสียสามารถลดปริมาณการเกิดของเสียอันตรายในโรงพยาบาลอย่างเห็นได้ชัดเมื่อเปรียบเทียบกับโรงพยาบาลที่ไม่มีการจัดการของเสียอันตราย