การศึกษากระแสวนในอ่าวไทยช่วงเดือนมกราคม 2543 ถึงเดือนกุมภาพันธ์ 2544โดยใช้แบบจำลองทางคณิตศาสตร์ Princeton Ocean Model มีข้อมูลนำเข้าที่สำคัญคือข้อมูลลมราย 12 ชั่วโมงจากแบบจำลองสำหรับพยากรณ์อากาศของ Navy OperationalGlobal Atmcspheric Prediction System และองค์ประกอบฮาร์โมนิกของน้ำขึ้นน้ำลงที่สำคัญ 4 ตัวคือ M2, S2, K1 และ O1 พบกระแสวนทั้งแบบหมุนตามเข็มนาฬิกาและหมุนทวนเข็มนาฬิกา ขนาดเส้นผ่านศูนย์กลางระหว่าง 100 ถึง 200 กิโลเมตร กระแสวนที่เกิดขึ้นมีระยะเวลาประมาณ 2 วันถึง 2 สัปดาห์ เกิดขึ้นใน 2 บริเวณคือ อ่าวไทยตอนบนระหว่างละติจูดที่ 10-11 องศาเหนือและลองจิจูดที่ 101-102 องศาตะวันออก และบริเวณอ่าวไทยตอนล่างระหว่างละติจูดที่ 8-9 องศาเหนือและลองจิจูดที่ 101.5-102.5 องศาตะวันออกจากการทำการทดลองเพื่อศึกษาอิทธิพลของลมและน้ำขึ้นน้ำลงต่อการเกิดกระแสวนพบว่าลมเป็นปัจจัยหลักที่ทำให้เกิดกระแสวน ขณะที่น้ำขึ้นน้ำลงไม่ใช่ปัจจัยที่จำเป็นต่อการเกิดกระแสวน อย่างไรก็ตามพบว่าปฏิสัมพันธ์ระหว่างลมและน้ำขึ้นน้ำลงส่งผลต่อลักษณะของกระแสวนที่เกิดขึ้น ข้อมูลจากดาวเทียม Sea-viewing Wide Field-of-view Sensor (SeaWiFS)ระดับ 1A HRPT ในช่วงเวลาเดียวกันถูกนำมาแปลงให้เป็นภาพการกระจายของปริมาณความเข้มข้นของคลอโรฟิลล์เอในอ่าวไทยโดยใช้ความสัมพันธ์ตามสมการ Ocean Chlorophyll 4ไม่พบกระแสวนจากภาพดาวเทียมเนื่องจากข้อมูลในช่วงเวลาที่ศึกษาส่วนใหญ่ถูกเมฆบังและช่วงความแตกต่างของคลอโรฟิลล์เอบริเวณกลางอ่าวมีค่าน้อย