การศึกษานี้มีวัตถุประสงค์เพื่อศึกษาเปรียบเทียบส่วนผสมแอสฟัลต์คอนกรีตที่ได้จากการออกแบบส่วนผสมด้วยวิธีมาร์แชลและวิธีซูเปอร์เพฟระดับ 1โดยเปรียบเทียบลักษณะทางด้านปริมาตรของส่วนผสมที่ได้และคุณสมบัติการใช้งานของส่วนผสมจากปริมาณแอสฟัลต์ที่ได้จากวิธีการออกแบบที่แตกต่างกัน ในการศึกษาจะใชช้แอสฟัลต์ซีเมนต์ AC60/70 และมวลรวมประเภทหินปูนจำนวน 3 ขนาดคละโดยใช้พื้นที่ที่ถูกจำกัด (Restricted Zone) ในวิธีซูเปอร์เพฟเป็นตัวกำหนด ขนาดคละที่ 1 2 และ 3 จะอยู่ด้านบน ผ่านกลาง และด้านใต้ของพื้นที่ถูกจำกัด ตามลำดับ นำมาทำการออกแบบส่วนผสมแอสฟัลต์คอนกรีตโดยวิธีมาร์แชลและวิธีซูเปอร์เพฟ ระดับ 1 เปรียบเทียบปริมาณแอสฟัลต์ซีเมนต์ปริมาณช่องว่างของอากาศ และปริมาณช่องว่างที่เติมด้วยแอสฟัลต์ จากนั้นทำการเปรียบเทียบค่าความแปรปรวนของความหนาแน่นของก้อนตัวอย่างจากวิธีการบดอัดที่แตกต่างกัน สุดท้ายจะทำการเปรียบเทียบค่าโมดูลัสคืนตัวและทดสอบความร้อนจากก้อนตัวอย่างที่ผสมด้วยปริมาณแอสฟัลต์ซีเมนต์ที่ได้จากการออกแบบ ผลการทดสอบที่ได้ พบว่าส่วนผสมทั้ง 3 ขนาดคละให้ผลในแนวเดียวกันคือ การใช้วิธีการออกแบบส่วนผสมแอสฟัลต์คอนกรีตวิธีซูเปอร์เพฟระดับ 1 จะทำให้ได้ส่วนผสมที่มีค่าปริมาณแอสฟัลต์ซีเมนต์ ปริมาณช่องว่างของอากาศและปริมาณช่องว่างที่เติมด้วยแอสฟัลต์น้อยกว่าส่วนผสมที่ได้จากวิธีมาร์แชล นอกจากนี้การใช้ Gyratory Compactorก็จะให้ค่าความแปรปรวนของก้อนตัวอย่างน้อยกว่า ประกอบกับค่าโมดูลัสคืนตัวและความต้านทานต่อการยุบตัวจากการทดสอบความล้าก็มีค่ามากกว่า ดังนั้นสำหรับแอสฟัลต์ซีเมนต์ AC60/70 และขนาดคละของหินปูนที่ใช้พบว่าการใช้วิธีซูเปอร์เพฟระดับ 1ออกแบบส่วนผสมจะทำให้ได้ส่วนผสมที่ใช้ปริมาณแอสฟัลต์ซีเมนต์น้อยลงทำให้เกิดการประหยัดในการก่อสร้างถนน และมีคุณสมบัติค่าโมดูลัสคืนตัวและความต้านทานต่อการยุบตัวดีขึ้นส่งผลให้ได้ผิวทางแบบแอสฟัลต์คอนกรีตที่มีความแข็งแรงต้านทานต่อการเสียหายได้ดีขึ้น