การวิจัยนี้มีวัตถุประสงค์เพื่อศึกษาพฤติกรรมการเคลื่อนตัวของชั้นดินเนื่องจากการขุดเจาะอุโมงค์โดยวิธีปรับแรงดันดินสมดุลย์ ทั้งในแนวทิศทางตัดขวางและแนวเดียวกับทิศทางการขุดเจาะอุโมงค์ โครงการที่ทำการศึกษาคือโครงการรถไฟฟ้ามหานครสายสีน้ำเงิน ซึ่งเป็นโครงการแรกที่ก่อสร้างรถไฟฟ้าใต้ดินในเขตกรุงเทพมหานคร โดยมีระยะทางของการขุดเจาะอุโมงค์ประมาณ 20 กม.ประกอบด้วยสถานีรถไฟฟ้าใต้ดินจำนวน 18 สถานี อุโมงค์รถไฟฟ้าใต้ดินโดยทั่วไปจะขุดเจาะที่ความลึก 15-28 ม. จากผิวดิน อุโมงค์มีขนาดเส้นผ่าศูนย์กลางภายนอกและภายในเท่ากับ 6.30 ม. และ 5.70 ม. ตามลำดับ การวิเคราะห์แบ่งออกเป็น 2 วิธีคือ วิธี Empirical และวิธี Numericalโดยวิธีแรกจะใช้ทฤษฎีของ Peck(1969) และ O'Reilly and New (1982)พิจารณาการทรุดตัวที่ผิวดินเพื่อหาค่า i, K, Smax และ Ground Loss ที่ผิวดินในส่วนวิธี Numerical จะวิเคราะห์โดยวิธี Finite Element Method (FEM)และใช้แบบจำลองดินชนิด Elasto-Plastic failure Criteria เพื่อประมาณค่าการทรุดตัวที่ผิวดินที่เกิดจากการขุดเจาะอุโมงค์รูปแบบต่าง ๆ ผลการวิเคราะห์โดยทฤษฎี Peck(1969) พบว่าค่า i อยู่ระหว่าง 8-13 ม. และ 9-19 ม. สำหรับอุโมงค์เดี่ยวและอุโมงค์คู่ ตามลำดับ ในขณะที่ค่า K ตามทฤษฎี O'Reilly andNew(1982) จะอยู่ระหว่าง 0.45-0.55 และ 0.70-0.80 สำหรับอุโมงค์เดี่ยวและอุโมงค์คู่ที่เจาะในชั้นดินเหนียวแข็งชั้นแรก ตามลำดับ ในขณะที่การขุดเจาะอุโมงค์ในชั้นทรายชั้นแรก ค่า K จะเท่ากับ 0.35-0.40 และ 0.42-0.48 สำหรับอุโมงค์เดี่ยวและอุโมงค์คู่ตามลำดับ จากผลการประมาณการทรุดตัวด้วยวิธี FEMพบว่าค่าความสัมพันธ์ระหว่าง Eu/Su ที่เหมาะสม จะมีค่าเท่ากับ 240 และ 480สำหรับดินเหนียวอ่อนและดินเหนียวแข็งชั้นแรก ตามลำดับ โดยค่า Eu/Suดังกล่าวสอดคล้องกับผลการทดสอบ Self-Boring Pressuremeter Test ที่ระดับการเสียรูป (Strain) ในช่วง 0.1-1.0 %