วิทยานิพนธ์ฉบับนี้มีวัตถุประสงค์เพื่อศึกษาและสร้างขั้นตอนการวิเคราะห์เหตุขัดข้องของเครื่องจักรเพื่อเพิ่มประสิทธิภาพในงานบำรุงรักษาเชิงป้องกัน โดยการนำประวัติการขัดข้องในรูปแบบของข้อมูลลำดับชั้นการขัดข้องของเครื่องจักรมาประยุกต์ใช้กับข้อมูลทางสถิติของปัญหาการขัดข้องที่เกิดขึ้นของเครื่องจักรให้ได้มาซึ่งหัวข้อและช่วงเวลาการปฏิบัติงานบำรุงรักษาเชิงป้องกันที่เหมาะสม และดำเนินการแก้ไขปรับปรุง จากการศึกษาเบื้องต้นพบว่า ระบบบำรุงรักษาเชิงป้องกันของโรงงานกรณีศึกษาในปัจจุบันไม่มีการนำข้อมูลการขัดข้องของเครื่องจักรมาวิเคราะห์เพื่อนำไปใช้ในการปรับแผนงานบำรุงรักษาเชิงป้องกัน ดังนั้นในการศึกษานี้ได้สร้างขั้นตอนวิเคราะห์เหตุขัดข้องของเครื่องจักร จัดระเบียบข้อมูลการขัดข้องนำเสนอวิธีการปรับปรุงหัวข้อและช่วงเวลาการปฏิบัติงานบำรุงรักษาเชิงป้องกันสุดท้ายได้มาซึ่งแผนปฏิบัติงานบำรุงรักษาเชิงป้องกันที่แบ่งช่วงปฏิบัติทุก500 ชั่วโมง 1000 ชั่วโมง และ 2000 ชั่วโมงตามชั่วโมงการทำงานของเครื่องจักร การศึกษานี้ได้ทำการปรับปรุงแผนกผลิตชิ้นส่วนเพลาข้อเหวี่ยงในสายการผลิต A และ B โดยเครื่องจักรที่สนใจ ได้แก่ เครื่องจักรประเภทเจียรนัยผิวนอกและเจียรนัยผิวในอัตโนมัติ และเครื่องจักรประเภทกลึงอัตโนมัติผลการปรับปรุงพบว่า เครื่องจักรประเภทเจียรนัยผิวนอกอัตโนมัติมีช่วงเวลาเฉลี่ยก่อนเกิดการขัดข้องเพิ่มขึ้น 10,610.33 นาที และ 6,469.75 นาที ตามลำดับ และมีค่าเปอร์เซ็นต์ความพร้อมทำงานเพิ่มขึ้น 1.62% และ 3.07% ตามลำดับ ที่เครื่องจักรประเภทเจียรนัยผิวในอัตโนมัติ มีช่วงเวลาเฉลี่ยก่อนเกิดการขัดข้องเพิ่มขึ้น 8,452.50 นาที และ 6,658.38 นาที และมีค่าเปอร์เซ็นต์ความพร้อมทำงานเพิ่มขึ้น 2.59% และ 0.97% ตามลำดับ และที่เครื่องจักรประเภทอัตโนมัติที่สายการผลิต A ไม่เกิดช่วงเวลาเฉลี่ยก่อนเกิดการข้อข้องขึ้นและสายการผลิตB มีช่วงเวลาเฉลี่ยก่อนเกิดการขัดข้องเพิ่มขึ้น 4,183 นาที ตามลำดับ และมีค่าเปอร์เซ็นต์ความพร้อมทำงานเพิ่มขึ้น 0.21% และ 0.56% ของสายการผลิตA และ B ตามลำดับ