กากตะกอนน้ำเสียชุมชนมีองค์ประกอบทั้งส่วนที่เป็นประโยชน์คือเป็นแหล่งธาตุอาหารและมีส่วนที่ เป็นข้อจำกัดจากสารพิษ เช่นโลหะหนักการทิ้งช่วงเวลาให้ดินพักตัวก่อนเติมกากตะกอน อาจมีอิทธิพลต่อการสะสมของโลหะหนักในดินและพืชที่ปลูก และสามารถใช้เป็นทางเลือกของการจัดการเพื่อให้ได้ประโยชน์จากกากตะกอนในบทบาทเป็นแหล่งธาตุอาหาร โดยใช้ดัชนีบ่งชี้ความเป็นพิษควบคุมหรือกำหนดข้อจำกัด การวิจัยในสภาพเรือนทดลองครั้งนี้ จึงมุ่งศึกษาถึงอิทธิพลของการทิ้งช่วงเวลาในการเติมกากตะกอน 3 ลักษณะ คือ การไม่ทิ้งช่วงเวลาในการปลูกซ้ำการทิ้งช่วงเวลาครึ่งฤดูกาลเพาะปลูก และการทิ้งช่วงเวลาหนึ่งฤดูกาลเพาะปลูก ของการปลูกผักคะน้าครั้งที่สองดินทดลองนำมาจากพื้นที่เกษตรกรรมตำบลหนองงูเหลือม และตำบลทุ่งน้อย อำเภอเมือง จังหวัดนครปฐมโดยวางแผนการทดลองแบบ 3 x 6 Factorial in Randomized CompleteBlock Design ทำ 3 ซ้ำ แล้วติดตามปริมาณแคดเมียมและสังกะสีที่สะสมในดินและผักคะน้า ผลการศึกษา การทิ้งช่วงเวลาพักดินให้นานขึ้นจนถึงหนึ่งฤดูกาลเพาะปลูกส่งผลให้การสะสมสังกะสี เพิ่มขึ้นในชุดดินกำแพงแสน และชุดดินสระบุรีที่เติมกากตะกอนอัตรา 20 เมตริกตันต่อเฮกแตร์ ในขณะที่การสะสมแคดเมียมลดลงภายหลังการเติมกากตะกอนอัตรา 80 เมตริกตันต่อเฮกแตร์ การสะสมโลหะหนักทั้ง2 ชนิดในดินเพิ่มขึ้นตามอัตราเติมกากตะกอนจนถึงระดับ 80 เมตริกตันต่อเฮกปริมาณการสะสมของโลหะหนักในดินยังมีความสัมพันธ์ในเชิงบวกอย่างมีนัยสำคัญยิ่งกับปัจจัยทางลักษณะสมบัติของดินได้แก่ ความเป็นกรด-ด่าง ความสามารถในการแลกเปลี่ยนประจุบวก (CEC) อินทรีย์วัตถุในดิน ความพรุนของดินเนื้อดิน และผลผลิตผักคะน้าทั้งนี้ผักคะน้าที่ปลูกในชุดดินสระบุรีสะสมสังกะสีและแคดเมียมเพิ่มขึ้นตามการทิ้งช่วงเวลา สำหรับชุดดินกำแพงแสนนั้นผลผลิตผักคะน้ามากที่สุดได้รับเมื่อมีการเติมกากตะกอนอัตรา 20 เมตริกตันต่อเฮกแตร์ แล้วทิ้งช่วงเวลาครึ่งฤดูกาลเพาะปลูก สรุปได้ว่า การทิ้งช่วงเวลาพักดินจนถึงหนึ่งฤดูกาลเพาะปลูกของผักคะน้ามีอิทธิพลต่อการสะสมเพิ่มขึ้นของสังกะสี และการสะสมลดลงของแคดเมียมในดินทั้งสองชุดที่ศึกษา ส่วนผักคะน้าที่ปลูกมีการสะสมสังกะสีและแคดเมียมเพิ่มขึ้นเฉพาะในชุดดินสระบุรี