การศึกษาการเปลี่ยนแปลงฟลักซ์ของซิลิเคตจากแผ่นดินลงสู่ทะเลที่ผ่านทางแม่น้ำเจ้าพระยาเน้นการศึกษาหลักสองประการคือการเปลี่ยนแปลงตามฤดูกาลของซิลิเคตและสารอาหารอื่นๆ ในแม่น้ำเจ้าพระยาในปี พ.ศ.2542 และการเปลี่ยนแปลงของปริมาณซิลิเคตในตะกอนของอ่าวไทยตอนบนตอนกลางและตอนล่างรวมทั้ งสิ้น 8 สถานีและตัวอย่างปะการังอายุ 40 ปีจากอ่าวไทยตอนบนโดยมีวัตถุประสงค์หลักเพื่อหาความสัมพันธ์ระหว่างฟลักซ์ของซิลิเคตกับประวัติการใช้ที่ดินบริเวณที่ราบลุ่มภาคกลางของประเทศไทยในอดีต ผลการศึกษาพบว่าความเข้มข้นเฉลี่ยของซิลิเคตที่ละลายน้ำในแม่น้ำ-เจ้าพระยาปี พ.ศ.2542 มีค่าเฉลี่ย 181.58 M ความเข้มข้นในช่วงฤดูน้ำมากมีค่าสูงกว่าในฤดูน้ำน้อยเพราะในฤดูน้ำมากหน้าดินถูกชะล้างลงสู่แม่น้ำในปริมาณที่สูงกว่าในฤดูน้ำน้อยมีผลทำให้ปริมาณความเข้มข้นของซิลิเคตที่ละลายจากดินสูงตามไปด้วย นอกจากนั้นความเข้มข้นของซิลิเคตที่ละลายน้ำมีแนวโน้มลดลงเมื่อเข้าใกล้ปากแม่น้ำเนื่องจากการผสมผสานกันระหว่างน้ำในแม่น้ำกับน้ำทะเลที่มีปริมาณความเข้มข้นของซิลิเคนที่ละลายต่ำกว่า สำหรับปริมาณ biogenic silica ในตะกอนซึ่งก่อนการทดลองคาดว่าน่าจะมีการสะสมของปริมาณซิลิเคตในตะกอนชั้นบนต่ำกว่าในชั้นที่ลึกลงไปเนื่องจากการกักตะกอนของเขื่อนในตอนต้นของลำน้ำ จากการศึกษาพบว่าแนวโน้มการสะสมของ ซิลิเคตกลับเป็นไปในลักษณะตรงกันข้าม กล่าวคือความเข้มข้นมีแนวโน้มเพิ่มขึ้นในดินตะกอนชั้นบนของเกือบทุกสถานีแม้ว่าจะไม่ชัดเจนมากนัก ซึ่งสันนิษฐานว่ามีสาเหตุจากการผุพังของหน้าดินบริเวณตอนล่างของแม่น้ำที่มีมากขึ้นเนื่องจากการพัฒนาพื้นที่เพื่อทำการเกษตรและกิจกรรมอื่นๆ ทำให้ปริมาณซิลิเคตที่ถูกชะล้างลงสู่แม่น้ำมีค่าสูงกว่าปริมาณที่ถูกกักเก็บไว้เหนือเขื่อนนอกจากนั้นเปลือกของไดอะตอมอาจสามารถละลายน้ำได้ดีในทะเลเขตร้อนทำให้ปริมาณซากซิลิเคตจากไดอะตอมเพียงเล็กน้อยเท่านั้นที่ยังเหลืออยู่ในดินตะกอน การศึกษาปริมาณ biogenic silica ในตัวอย่างปะการัง Porites luteaไม่พบการเปลี่ยนแปลงที่ชัดเจนของปริมาณ biogenic silica ทั้งก่อนและหลังการสร้างเขื่อน อย่างไรก็ดีเราพบว่าความเข้มข้นของซิลิเคตมีค่าสูงผิดปกติในช่วงปีพ.ศ.2493-2503 ซึ่งตรงกับช่วงที่มีการขุดพื้นที่บริเวณตอนบนของแม่น้ำเพื่อการสร้างเขื่อน