การวิจัยครั้งนี้เป็นการศึกษาเปรียบเทียบความรู้สึกภาคภูมิใจในตนเองและหาถึงปัจจัยต่าง ๆ ที่มีความสัมพันธ์กับความรู้สึกภาคภูมิใจในตนเองของนักเรียนในระดับชั้นมัธยมศึกษาตอนปลายของรัฐบาลในโรงเรียนแบบ สหศึกษา ชายล้วนและหญิงล้วน ในเขตกรุงเทพมหานครจำนวน 913 คน โดยใช้รูปแบบการวิจัยเชิงเปรียบเทียบ ณ จุดเวลาใดเวลาหนึ่ง (Crossectional Analytic study) วัดผลโดยใช้มาตรวัดความรู้สึก ภาคภูมิใจในตนเองของ Coopersmith ฉบับที่ใช้กับนักเรียนชั้นมัธยมศึกษา (Self-Esteem Inventory: CSEI) ผลการศึกษาพบว่า ระดับคะแนนความรู้สึกภาคภูมิใจในตนเองของนักเรียนในโรงเรียนแบบต่าง ๆ โดยวิธี Regression Analysis พบว่าปัจจัยที่มีผลเพิ่มระดับความรู้สึกภาคภูมิใจในตนเองของนักเรียนมัธยมศึกษาตอนปลายในโรงเรียนแบบสหศึกษา คือ คะแนนเฉลี่ยสะสมที่อยู่ระหว่าง 3.00 - 3.49และ คะแนนเฉลี่ยสะสมที่อยู่ระหว่าง 2.00 - 2.49 ส่วนปัจจัยที่ลดระดับความรู้สึกภาคภูมิใจในตนเอง คือ การขาดความพึงพอใจในรูปร่างหน้าตาปัจจุบัน, ระดับชั้นมัธยมศึกษาปีที่ 5 และบิดาที่ประกอบอาชีพอิสระเช่น แพทย์ วิศวกร สถาปนิก โดยมีนัยสำคัญทางสถิติที่ระดับ 0.05 ปัจจัยที่มีผลเพิ่มระดับความรู้สึกภาคภูมิใจในตนเองของนักเรียนมัธยมศึกษาตอนปลายในโรงเรียนแบบหญิงล้วน คือ รายได้เฉลี่ยต่อเดือนของบิดาที่มากกว่า 20,000 บาทขึ้นไป และสถานภาพสมรสของบิดามารดาที่อยู่ด้วยกัน ส่วนปัจจัยที่ลดระดับความรู้สึกภาคภูมิใจในตนเองคือการขาดความพึงพอใจในรูปร่าง หน้าตาปัจจุบัน และการรับรู้การมีโรคประจำตัวโดยมีนัยสำคัญทางสถิติที่ระดับ 0.05 ปัจจัยที่มีผลเพิ่มระดับความรู้สึกภาคภูมิใจในตนเองของนักเรียนมัธยมศึกษาตอนปลายในโรงเรียนแบบชายล้วน คือ โรงเรียนสวนกุหลาบวิทยาลัยส่วนปัจจัยที่ลดระดับความรู้สึกภาคภูมิใจในตนเอง คือ การขาดความพึงพอใจในรูปร่างหน้าตาปัจจุบัน, รายได้เฉลี่ยต่อเดือนของบิดาที่อยู่ระหว่าง5,000 - 9,999 บาท และมารดาที่ประกอบอาชีพเอกชน เช่น ธนาคาร-ห้างร้าน โดยมีนัยสำคัญทางสถิติที่ระดับ 0.05