วัตถุประสงค์ของการวิจัย เพื่อศึกษาผลของการฝึกออกกำลังกายต่อสมรรถภาพทางกายของนักเรียน ปัญญาอ่อน และเปรียบเทียบสมรรถภาพทางกายของนักเรียนปัญญาอ่อนกับนักเรียนปกติวัยเดียวกัน ประชากรประกอบด้วยนักเรียนปัญญาอ่อน27 คน (ชาย 13 คน หญิง 14 คน อายุ 16.26(+,ฑ).7 ปี น้ำหนักตัว 57.02(+,ฑ)14 กิโลกรัม ส่วนสูง 156.56(+,ฑ)10 เซนติเมตร ระดับเชาว์ปัญญา 44.54 (+,ฑ)7อาการ DownSyndrome 9 คน) นักเรียนปกติ 14 คน (ชาย 7 คน หญิง 7 คน อายุ16.5(+,ฑ).9 น้ำหนัก 55.65 (+,ฑ)10 กิโลกรัม ส่วนสูง 161.43(+,ฑ)8 เซนติเมตร)การทดสอบสมรรถภาพทางกายประกอบด้วยการคำนวณหาเปอร์เซ็นต์ไขมันร่างกาย การทดสอบความอ่อนตัว การทดสอบความแข็งแรงของกล้ามเนื้อ และการทดสอบหาอัตราการใช้ออกซิเจนสูงสุดของร่างกาย จากนั้นแบ่งนักเรียนปัญญาอ่อนออกเป็นกลุ่มควบคุมและกลุ่มทดลอง โดยกลุ่มทดลองจะฝึกออกกำลังกายโดยการเดิน/วิ่ง การยืดเหยียด กายบริหารยืนดันกำแพง และการก้าวขึ้นลงบันได ฝึกวันละ 60 นาที ที่ความหนัก 60-75% ของอัตราการเต้นหัวใจสูงสุดที่ทำได้จากการทดสอบออกกำลังกายครั้งที่ 1 ฝึกสัปดาห์ละ 3 วันเป็นเวลา 12 สัปดาห์ เมื่อสิ้นสุดโปรแกรมทำการทดสอบสมรรถภาพ ทางกายครั้งที่ 2 ผลการศึกษาเมื่อเปรียบเทียบสมรรถภาพทางกายของนักเรียนปัญญาอ่อนกับนักเรียนปกติพบภาวะอ้วน ในนักเรียนปัญญาอ่อนมากกว่านักเรียนปกติประมาณ 2 เท่า(11/27, 3/11) โดยที่มีค่าเปอร์เซ็นต์ไขมันเฉลี่ย สูงกว่าอย่างไม่มีนัยสำคัญทางสถิติส่วนค่าสมรรถภาพด้านอื่น ๆ พบว่าต่ำกว่านักเรียนปกติในทุก ๆ ด้าน (P<.05) ผลการศึกษานักเรียนปัญญาอ่อนหลังสิ้นสุดโปรแกรมการฝึกออกกำลังกาย พบว่า กลุ่มควบคุมมีเปอร์เซ็นต์ไขมันเพิ่มขึ้นอย่างมีนัยสำคัญทางสถิติ (P < .05) ขณะที่สมรรถภาพทางด้านอื่น ๆ ไม่มีการเปลี่ยนแปลง สำหรับกลุ่มทดลอง พบว่า สมรรถภาพทางกายเพิ่มขึ้นทุกด้านอย่างมีนัยสำคัญทางสถิติ (P < .05) โดยเฉพาะอัตราการใช้ออกซิเจนสูงสุดของร่างกายเพิ่มขึ้น 12.31% ยกเว้นเปอร์เซ็นต์ไขมันร่างกายที่ไม่มีการเปลี่ยนแปลงใด ๆ ดังนั้นผลจากการฝึกออกกำลังกายตามโปรแกรมที่กำหนดของนักเรียนปัญญาอ่อนสามารถเพิ่มระดับสมรรถภาพทางกายได้