บริเวณปะการังเป็นพื้นที่ที่มีความสำคัญมากต่อการท่องเที่ยวทางทะเลจากการสำรวจกลุ่มปะการัง โดยวิธี Line intercept transectเพื่อศึกษาความสมบูรณ์ และความเสียหายของปะการังที่เกิดขึ้นในแต่ละช่วงเวลาการถูกทำลายเพราะสมอเรือ จำนวนเรือและนักท่องเที่ยว และการฟื้นตัวของปะการัง ภายในระยะเวลา 1 ปี ที่ บริเวณเกาะล้านและเกาะริ้น จังหวัดชลบุรีโดยเกาะล้วนแทนพื้นที่ที่มีการท่องเที่ยวตลอดทั้งปี และเกาะริ้น แทนพื้นที่ที่มีการหยุดพักการท่องเที่ยว ระหว่างเดือนเมษายนถึงเดือนตุลาคม ในแต่ละบริเวณจะแบ่งเป็น 2 เขตคือเขตน้ำตื้นที่มีการดำน้ำแบบ Snorkelingและเขตน้ำลึกที่มีการดำน้ำแบบ Scuba diving เพื่อเก็บข้อมูลเปรียบเทียบความเปลี่ยนแปลงสภาพปะการังระหว่างพื้นที่ที่มีลักษณะการใช้งานแตกต่างกัน ปริมาณความเสียหายของปะการังที่เกิดขึ้นในระยะเวลา 1 ปีแต่ละบริเวณแตกต่างกัน โดยเกาะล้า นเขตน้ำตื้นมีความเสียหายมากที่สุด คือร้อยละ 1.82 ของพื้นที่ปะการังมีชีวิตปกคลุม รองลงมาเป็นเกาะริ้นเขตน้ำตื้นเกาะล้านเขตน้ำลึก และเกาะริ้นเขตน้ำลึก โดยมีความเสียหาย ร้อยละ 1.42,1.01 และ 0.64 ของพื้นที่ปะการังมีชีวิตปกคลุม ตามลำดับ ทั้งนี้เนื่องจากความแตกต่างในเรื่องของกิจกรรมการดำน้ำ จำนวนเรือและนักท่องเที่ยวและช่วงเวลาในการใช้พื้นที่เป็นสำคัญ การทิ้งสมอเรือในบริเวณปะการัง มีโอกาสทิ้งโดน หรือเกี่ยวติดปะการังได้สูงถึงร้อยละ 25 ของจำนวนครั้งที่มีการทิ้งสมอ ในทั้งสองบริเวณ โดยทำให้เกิดบาดแผลกับปะการัง ต่อการทิ้งสมอโดนปะการัง เฉลี่ยแต่ละครั้งเท่ากับ23.95 ตารางเซนติเมตร ที่บริเวณเกาะล้าน และ 11.56 ตารางเซนติเมตรที่บริเวณเกาะริ้น ในแต่ละบริเวณ มีการฟื้นตัวของโคโลนีปะการังที่เสียหายและแตกหักได้ไม่ถึงร้อยละ 10 ของพื้นที่ ปะการังที่สูญเสียไป สำหรับการฟื้นตัวโดยรวมของบริเวณปะการังทั้งหมด คิดจากปริมาณปะการังมีชีวิตปกคลุมที่เพิ่มขึ้นถือได้ว่าน้อยมากเมื่อเทียบกับที่ปริมาณถูกทำลายไปในช่วงเวลาเดียวกัน