การวิจัยนี้มีวัตถุประสงค์เพื่อ (1) ศึกษารูปแบบความร่วมมือระหว่างโรงเรียนมัธยมศึกษากับสถาบันอุดมศึกษาเพื่อพัฒนาวิชาชีพครู (2) พัฒนารูปแบบความร่วมมือทางวิชาชีพครูระหว่างโรงเรียนมัธยมศึกษากับสถาบันอุดมศึกษาและ (3) ตรวจสอบรูปแบบโดยการทดลองใช้รูปแบบในลักษณะกรณีศึกษาระหว่างโรงเรียนมัธยมศึกษากับสถาบันอุดมศึกษา ผลการวิจัยนำเสนอตามขั้นตอนการวิจัยดังนี้ ตอนที่ 1 : การอ่านวิเคราะห์เอกสารได้ภาพเดนโดรแกรมแสดงสภาพจริง และปัญหาวัฒนธรรมยุทธศาสตร์ กิจกรรม เงื่อนไข ข้อจำกัด แนวทางและเป้าหมายของการพัฒนาความร่วมมือ ตอนที่ 2 : ผู้วิจัยนำเสนอรูปแบบที่ 1 โดยการวิเคราะห์ภาพลักษณ์ (Profiles) ของตัวแปรความร่วมมือ พบว่าภาพลักษณ์ตัวแปรที่อยู่ในกลุ่มเดียวกัน (Homogenous) และมีความเห็นพ้องต้องกันสูงสุด มีจำนวน 10 ตัวแปร คือ (1) การพัฒนาบุคลากรโดยการพัฒนาและการเรียนรู้ (2) การพัฒนาให้เกิดการทำงานแบบบูรณาการเป็นทีม(3) การพัฒนาวิสัยทัศน์ร่วม (4) การร่วมจัดทำหลักสูตรรายวิชาพื้นฐานให้เหมาะสมกับท้องถิ่น (5) การร่วมพัฒนากระบวนการเรียนรู้เพื่อให้ผู้เรียนมีความฉลาดทางอารมณ์และการคิด (6) การบูรณาการความผูกพันทางจริยธรรมร่วมกัน (7) การพัฒนาเทคนิคการสอน (8) การพัฒนาความร่วมมือเกิดขึ้นจากตำแหน่งจริง (9) การสร้างความไว้วางใจและให้เกียรติซึ่งกันและกัน และ (10) การส่งเสริมสนับสนุนซึ่งกันและกันในการพัฒนาความชำนาญพิเศษ ผู้วิจัยได้เสนอรูปแบบที่ 2 โดยการวิเคราะห์ภาพลักษณะของตัวแปรที่เหลือ ประกอบขึ้นจากตัวแปรที่มีภาพลักษณ์หลากหลาย(Heterogeneous) แต่มีค่าความเห็นพ้องต้องกันสูงเพิ่มเติมจากรูปแบบแรกอีก38 ตัวแปร รวมเป็น 48 ตัวแปร องค์ประกอบของรูปแบบที่ 2 ประกอบด้วยก. กิจกรรมความร่วมมือด้านหลักสูตร 4 ตัวแปร ด้านการเรียนการสอน 6ตัวแปร ข. ยุทธศาสตร์ระดับเอกัตบุคคล 5 ตัวแปร ระดับทีม 9 ตัวแปรระดับองค์กร 9 ตัวแปร ค. เงื่อนไขและข้อจำกัดการใช้ยุทธศาสตร์2 ตัวแปร ง. แนวทางการพัฒนาความร่วมมือ 4 ตัวแปร และ จ. ผลลัพธ์ของความร่วมมือที่มีต่อวิชาชีพครู ด้านความรับผิดชอบต่อวิชาชีพครู5 ตัวแปร และด้านความรู้วิชาชีพครู 4 ตัวแปร ตอนที่ 3 : ทดสอบรูปแบบโดยกรณีศึกษาระหว่างโรงเรียนแม่แตงและสถาบันราชภัฎเชียงใหม่โดยเน้นให้อาจารย์ในสถาบันราชภัฎเป็นฝ่ายก่อให้เกิดการเปลี่ยนแปลงในโรงเรียนมัธยมศึกษา ผลการทดสอบพัฒนาการด้านความรู้ทางวิชาชีพครูในกลุ่มโรงเรียนแม่แตงที่ร่วมโครงการโดยใช้ t-test ของการทดสอบก่อนและหลัง พบว่ามีความแตกต่างกันอย่างมีนัยสำคัญที่ระดับ .01 ซึ่งแสดงว่ารูปแบบนี้ส่งผลให้ครูในโรงเรียนแม่แตงมีความรู้เกี่ยวกับวิชาชีพครูสูงขึ้นในด้านความรับผิดชอบของครู พบว่า มีการพัฒนาขึ้นจากการสังเกตและการสัมภาษณ์ ผลการวิจัยได้รูปแบบความร่วมมือระหว่างโรงเรียนมัธยมศึกษาและสถาบันอุดมศึกษา 2 รูปแบบ รูปแบบที่ 1 เป็นความร่วมมือที่สามารถดำเนินการได้ทันที ซึ่งไม่มีเงื่อนไขและข้อจำกัด โดยดำเนินการความร่วมมือที่เกี่ยวกับยุทธศาสตร์กิจกรรมความร่วมมือ พร้อมกับแนวทางการพัฒนาความร่วมมือจะเกิดผลการพัฒนาวิชาชีพครูเฉพาะด้านความรับผิดชอบ รูปแบบที่ 2 เป็นความร่วมมือที่ดำเนินการอย่างสมบูรณ์แบบ ทั้งในเรื่องยุทธศาสตร์กิจกรรมความร่วมมือพร้อมกับดำเนินการตามแนวทางความร่วมมือโดยมีเงื่อนไขและข้อจำกัด โดยจะเกิดผลพัฒนาวิชาชีพครู ทั้งความรู้วิชาชีพครูและความรับผิดชอบวิชาชีพครู