เนื่องจากประเทศไทยเข้าเป็นภาคีอนุสัญญาว่าด้วยการห้ามใช้ สะสมผลิตและโอนและการทำลายทุ่นระเบิดสังหารบุคคล ค.ศ.1997 ตั้งแต่ปี ค.ศ.1998ประเทศไทยย่อมได้รับผลกระทบต่างๆ จากการเข้าเป็นภาคีดังกล่าวทั้งทางด้านกฎหมายและด้านการปฏิบัติ แต่เนื่องจากเมื่อเข้าเป็นภาคีแห่งอนุสัญญาแล้วประเทศไทยย่อมผูกพันที่จะปฏิบัติตามพันธกรณีอย่างเคร่งครัดทั้งนี้เป็นไปตามหลักกฎหมายระหว่างประเทศที่ว่าพันธกรณีตามสนธิสัญญาต้องได้รับการเคารพและถือปฏิบัติตาม ซึ่งอนุสัญญาฉบับนี้ตั้งอยู่บนพื้นฐานของหลักกฎหมายมนุษยธรรมระหว่างประเทศในการห้ามใช้และการจำกัดการใช้อาวุธในการพิพาทด้วยอาวุธไม่ว่าในสถานการณ์ใดๆ ก็ตาม สาระสำคัญของอนุสัญญามุ่งเน้นในเรื่องของการห้ามใช้ สะสม ผลิตพัฒนาและโอนซึ่งทุ่นระเบิดสังหารบุคคล และให้ทำลายทุ่นระเบิดดังกล่าวให้หมดสิ้นไปภายในระยะเวลาที่กำหนดดำเนินมาตรการด้านกฎหมาย ด้านบริหารและด้านอื่น ๆ ที่เหมาะสมกำหนดบทลงโทษทางอาญาต่อผู้ละเมิดต่ออนุสัญญารวมทั้งกำหนดให้ประเทศภาคีให้ความช่วยเหลือเยียวยารักษาและฟื้นฟูผู้ประสบภัยทุ่นระเบิดสังหารบุคคลอีกด้วย เมื่อพิจารณาพันธกรณีแห่งอนุสัญญาประกอบกับบทบัญญัติกฎหมายภายในต่าง ๆของประเทศไทยที่เกี่ยวข้องกับเรื่องดังกล่าวจะเห็นได้ว่าบทบัญญัติกฎหมายภายในเหล่านั้นยังไม่เอื้ออำนวยต่อการปฏิบัติตามพันธกรณีให้เป็นไปอย่างมีประสิทธิภาพมากนัก ดังนั้นจึงควรมีการบัญญัติกฎหมายหรือกฎเกณฑ์ใด ๆที่สอดคล้องต่อการปฏิบัติตามพันธกรณีแห่งอนุสัญญาทั้งนี้เพื่อให้การปฏิบัติตามพันธกรณีและการแก้ไขปัญหาเกี่ยวกับทุ่นระเบิดสังหารบุคคลของประเทศไทยเป็นไปอย่างมีประสิทธิภาพมากยิ่งขึ้น