วิทยานิพนธ์นี้มุ่งศึกษาถึงรัฐธรรมนูญแห่งราชอาณาจักรไทยพุทธศักราช 2540 ซึ่งได้มีการบัญญัติรับรองถึงเสรีภาพในการเดินทางและเลือกถิ่นที่อยู่ภายในราชอาณาจักรของประชาชนไว้ในมาตรา 36 แต่ในขณะเดียวกันก็เปิดโอกาสให้มีการตรากฎหมายที่จำกัดเสรีภาพในการเดินทางและการเลือกถิ่นที่อยู่ของประชาชนได้ ทำให้ในอนาคตอาจมีการออกกฎหมายที่มีเนื้อหากระทบต่อเสรีภาพดังกล่าวของประชาชน โดยในการนี้จะศึกษาถึงขอบเขตและเงื่อนไขในการตรากฎหมาย ทั้งที่ให้การรับรองเสรีภาพและที่เป็นการจำกัดเสรีภาพในการเดินทางและการเลือกถิ่นที่อยู่ของประชาชนโดยได้ศึกษาหลักกฎหมายในเรื่องดังกล่าวของต่างประเทศด้วยเพื่อให้เป็นประโยชน์สำหรับการวางแนวทางเกี่ยวกับการกำหนดขอบเขตในการออกบทบัญญัติที่จำกัดเสรีภาพในการเดินทางและการเลือกถิ่นที่อยู่ จากการศึกษาพบว่า มาตรา 36 ของรัฐธรรมนูญแห่งราชอาณาจักรไทยได้บัญญัติให้การรับรองเสรีภาพในการเดินทางและการเลือกถิ่นที่อยู่ภายในราชอาณาจักรของประชาชน ขณะเดียวกันก็ได้เปิดช่องให้มีการตราบทบัญญัติของกฎหมายที่มีเนื้อหาจำกัดหรือกระทบกระเทือนเสรีภาพในเรื่องดังกล่าวด้วยโดยในการตรากฎหมายเพื่อจำกัดสิทธิและเสรีภาพของประชาชน มาตรา 29ของรัฐธรรมนูญแห่งราชอาณาจักรไทยได้กำหนดหลักเกณฑ์ทั่วไปไว้ว่าการจำกัดสิทธิและเสรีภาพของบุคคลที่รัฐธรรมนูญรับรองไว้จะกระทำมิได้เว้นแต่โดยอาศัยอำนาจตามบทบัญญัติแห่งกฎหมายเฉพาะเพื่อการที่รัฐธรรมนูญนี้กำหนดไว้และเท่าที่จำเป็นเท่านั้นและจะกระทบกระเทือนสาระสำคัญแห่งสิทธิและเสรีภาพนั้นมิได้ นอกจากนี้การจำกัดสิทธิและเสรีภาพของบุคคลยังต้องมีผลใช้บังคับเป็นการทั่วไป ไม่มุ่งหมายให้ใช้บังคับแก่กรณีใดกรณีหนึ่งหรือแก่บุคคลใดบุคคลหนึ่งเป็นการเจาะจง ทั้งต้องระบุบทบัญญัติแห่งรัฐธรรมนูญที่ให้อำนาจในการตรากฎหมายนั้น การที่รัฐจะใช้อำนาจในการออกกฎหมายมาจำกัดเสรีภาพในการเดินทางและการเลือกถิ่นที่อยู่ของประชาชนจึงต้องอยู่ภายในขอบเขตบทบัญญัติที่รัฐธรรมนูญให้อำนาจไว้ดังกล่าว อย่างไรก็ดี ในกรณีที่หากการใช้อำนาจหรือองค์กรของรัฐในการจำกัดเสรีภาพของประชาชนนั้นจะก่อให้เกิดผลกระทบต่อเสรีภาพของประชาชนมากเกินกว่าประโยชน์ของมหาชนที่จะได้รับ รัฐหรือองค์กรของรัฐจะต้องละเว้นไม่ใช้มาตรการการออกกฎหมายนั้นนั้นบังคับแก่ประชาชน ผลที่ได้จากการศึกษาคือแม้ว่าประชาชนทุกคนจะมีเสรีภาพในการเดินทางและการเลือกถิ่นที่อยู่ซึ่งถือเป็นสิทธิและเสรีภาพส่วนบุคคลไม่สามารถถูกล่วงละเมิดจากรัฐได้ แต่ก็มิได้หมายความว่าจะไม่สามารถจำกัดเสรีภาพในเรื่องดังกล่าวนั้นได้เลยหากแต่การจำกัดเสรีภาพในเรื่องนั้นต้องอยู่ภายในขอบเขตและเงื่อนไขตามที่รัฐธรรมนูญให้อำนาจไว้เท่านั้น คือ เพื่อความมั่นคงของรัฐ เพื่อความสงบเรียบร้อยหรือสวัสดิภาพของประชาชน เพื่อการผังเมืองและเพื่อสวัสดิภาพของผู้เยาว์ เพราะฉะนั้นถ้าเข้าเงื่อนไขอย่างใดอย่างหนึ่งตามที่กล่าวมาแล้วแม้เนื้อหาของกฎหมายนั้นจะเป็นการจำกัดหรือกระทบกระเทือนต่อเสรีภาพในการเดินทางและการเลือกถิ่นที่อยู่ภายในราชอาณาจักรของประชาชนก็สามารถกระทำได้โดยไม่ถือว่าขัดต่อรัฐธรรมนูญ