วิทยานิพนธ์ เรื่อง "สิทธิเสรีภาพของนักโทษเด็ดขาด ตามรัฐธรรมนูญแห่งราชอาณาจักรไทย พ.ศ.2540" มีวัตถุประสงค์ที่จะศึกษาถึงสิทธิเสรีภาพของนักโทษเด็ดขาดตามรัฐธรรมนูญแห่งราชอาณาจักรไทย พ.ศ.2540 ว่ามีการเปลี่ยนแปลงไปในทิศทางใด โดยการวิเคราะห์เปรียบเทียบกับบทบัญญัติรัฐธรรมนูญแห่งราชอาณาจักรไทย พุทธศักราช 2540 และพระราชบัญญัติราชทัณฑ์พ.ศ.2479 กฎ ระเบียบ ข้อบังคับ หลักมาตรฐานขั้นต่ำสำหรับปฏิบัติต่อผู้ต้องขังขององค์การสหประชาชาติ ซึ่งใช้เป็นแนวทางในการปฏิบัติต่อนักโทษของกรมราชทัณฑ์ ผลการศึกษาวิจัยพบว่า สิทธิเสรีภาพของบุคคลตามบทบัญญัติของรัฐธรรมนูญแห่งราชอาณาจักรไทย พุทธศักราช 2540 เปลี่ยนแปลงไปจากเดิมโดยมีบทบัญญัติให้การคุ้มครองสิทธิเสรีภาพของผู้ต้องขังมากขึ้น แต่บทบัญญัติตามพระราชบัญญัติราชทัณฑ์ พ.ศ.2479 กฎ ระเบียบ ข้อบังคับของกรมราชทัณฑ์บางส่วนยังคงมีบทบัญญัติเช่นเดิม เช่น การขังเดี่ยว การขังห้องมืดและโทษเฆี่ยนต่าง ๆเหล่านี้ ซึ่งถือว่าไม่สอดคล้องกับหลักการขั้นพื้นฐานในเรื่องศักดิ์ศรีความเป็นมนุษย์ ในฐานะที่นักโทษนั้นถือเป็นพลเมืองของประเทศที่ควรได้รับการปฏิบัติจากรัฐหรือเรือนจำ โดยความเคารพ และมีมนุษยธรรม อย่างที่มนุษย์พึงปฏิบัติต่อกัน ดังนั้นผู้วิจัยจึงขอเสนอแนะให้มีการแก้ไขพระราชบัญญัติราชทัณฑ์พ.ศ.2479 โดยเพิ่มเติมเรื่องศักดิ์ศรีความเป็นมนุษย์ไว้ในบททั่วไป และให้ยกเลิกโทษ การขังเดี่ยว การขังห้องมืดและโทษเฆี่ยน เพื่อผลในการปฏิบัติที่จะบรรลุถึงเป้าหมายของกรมราชทัณฑ์ในการแก้ไขฟื้นฟูนักโทษให้กลับตนเป็นคนดี อันจะสอดคล้องกับบทบัญญัติของรัฐธรรมนูญและหลักการสากล ซึ่งจะเป็นประโยชน์แก่สังคมและประเทศ ตลอดจนการยอมรับของนานาประเทศสืบต่อไป