การวิจัยครั้งนี้มีวัตถุประสงค์ เพื่อ 1) ศึกษาความสัมพันธ์ระหว่างความรู้วิชาภาษาไทยกับความวิตกกังวลในการสอนของนักศึกษาฝึกประสบการณ์วิชาชีพครู สถาบันราชภัฎ กรุงเทพมหานคร 2) เพื่อศึกษาความสัมพันธ์จากความสอดคล้องระหว่างความรู้วิชาภาษาไทยกับสมรรถภาพด้านการสอนภาษาไทยของนักศึกษาฝึกประสบการณ์วิชาชีพครู สถาบันราชภัฎ กรุงเทพมหานคร 3)เพื่อศึกษาความสัมพันธ์จากความสอดคล้องระหว่างความวิตกกังวลในการสอนกับสมรรถภาพด้านการสอนของนักศึกษาฝึกประสบการณ์วิชาชีพครูสถาบันราชภัฎกรุงเทพมหานคร ตัวอย่างประชากรที่ใช้ในการเก็บข้อมูล ความรู้วิชาภาษาไทยและความวิตกกังวลในการสอนเป็นนักศึกษาฝึกประสบการณ์วิชาชีพครู สาขาภาษาไทยสายมัธยมศึกษา สถาบันราชภัฎ กรุงเทพมหานคร จำนวน 70 คนและตัวอย่างประชากรที่ใช้ในการสังเกตพฤติกรรมการสอน คือ นักศึกษาฝึกประสบการณ์วิชาชีพครู 10 คน ซึ่งสุ่มจากตัวอย่างประชากรในกลุ่มแรกเครื่องมือที่ใช้ในการวิจัยประกอบด้วยแบบสอบวัดความรู้วิชาภาษาไทยแบบวัดความวิตกกังวลในการสอน และแบบสังเกตพฤติกรรมการสอนภาษาไทยของนักศึกษาฝึกประสบการณ์วิชาชีพครูวิเคราะห์ข้อมูลโดยหาค่าสัมปรนธ์หาความสอดคล้องระหว่างความรู้วิชาภาษาไทยกับสมรรถภาพด้านการสอนภาษาไทย และหาความสอดคล้องระหว่างความวิตกกังวลในการสอนกับสมรรถภาพด้านการสอนภาษาไทยของนักศึกษาฝึกประสบการณ์วิชาชีพครู ผลการวิจัยสรุปได้ว่า 1. ความรู้วิชาภาษาไทยมีความสัมพันธ์ในทางลบกับความวิตกกังวลในการสอนของนักศึกษาฝึกประสบการณ์วิชาชีพครู สถาบันราชภัฎ กรุงเทพมหานครอย่างมีนัยสำคัญทางสถิติที่ระดับ .01 2. ความรู้วิชาภาษาไทย มีความสัมพันธ์กันกับสมรรถภาพด้านการสอนภาษาไทยของนักศึกษาฝึกประสบการณ์วิชาชีพครู สถาบันราชภัฎกรุงเทพมหานคร 3. ความวิตกกังวลในการสอน มีความสัมพันธ์เชิงผกผันกับสมรรถภาพด้านการสอนภาษาไทยของนักศึกษาฝึกประสบการณ์วิชาชีพครู สถาบันราชภัฎกรุงเทพมหานคร