จุดมุ่งหมายของงานวิจัยนี้คือ การเตรียมแผ่นฟิล์มยางที่มีรูพรุนโดยการผสมพอลิเมอร์ที่ละลายน้ำลงในน้ำยางธรรมชาติในความเข้มข้นต่าง ๆ กันแล้วขึ้นรูปแผ่นฟิล์มยางตามกระบวนการผลิตถุงมือทั่วไป จากนั้นจึงทำการสกัดเอาพอลิเมอร์ออกด้วยน้ำร้อน ซึ่งในงานวิจัยนี้ใช้พอลิเมอร์ 3 ชนิด เพื่อทดลองเปรียบเทียบกันคือ พอลิเอทิลีนไกลคอล แป้งและพอลิไวนิลแอลกอฮอล์ จากนั้นจึงทำการทดสอบสมบัติของแผ่นฟิล์มยางในด้านความแข็งแรงการทนต่อแรงดึง ความสามารถในการซึมผ่านของอากาศ และความสามารถในการสะท้อนน้ำ และตรวจสอบสภาพพื้นผิวของแผ่นฟิล์มยางโดยการส่องด้วยกล้องจุลทรรศน์อิเล็กตรอนชนิดส่องกราด พบว่าแผ่นฟิล์มยางที่ขึ้นรูปจากน้ำยางผสมพอลิเมอร์ความเข้มข้น 1-10% มีขนาดของช่องว่างระหว่างอนุภาคยางใหญ่ขึ้นและมีปริมาณช่องว่างระหว่างอนุภาคยางมากขึ้นกว่าแผ่นฟิล์มยางที่ขึ้นรูปจากน้ำยางที่ไม่ได้ผสมพอลิเมอร์ เมื่อทดสอบหาความสามารถให้อากาศซึมผ่านด้วยเครื่องทดสอบหาความสามารถให้อากาศซึมผ่านผ้า (air permeable tester for fabrics)ตามมาตรฐาน ASTM-D 737-96 พบว่า แผ่นฟิล์มยางที่ขึ้นรูปจากน้ำยางและน้ำยางผสมพอลิเมอร์ไม่สามารถให้อากาศซึมผ่านได้ เมื่อนำน้ำยางผสมพอลิเมอร์มาเคลือบบนผ้าฝ้าย พบว่าน้ำยางผสมพอลิเมอร์บางความเข้มข้นสามารถทำให้ผ้าฝ้ายสะท้อนน้ำแต่อากาศซึมผ่านได้ ซึ่งน้ำยางที่ใช้เคลือบผ้าเหล่านี้เป็นน้ำยางผสมพอลิเอทิลีนไกลคอล 5%, 5 ส่วน และ 10%, 10 ส่วน น้ำยางผสมแป้ง 5%, 5 ส่วน และน้ำยางผสมพอลิไวนิลแอลกอฮอล์ 5%, 5 ส่วน จุ่มเคลือบผ้าเป็นเวลา 15 นาที เมื่อทดสอบสมบัติด้านการสะท้อนน้ำ พบว่าแผ่นฟิล์มยางมีความสะท้อนน้ำได้เทียบเท่าแผ่นฟิล์มยางที่ขึ้นรูปจากน้ำยาง แผ่นฟิล์มยางที่ขึ้นรูปจากน้ำยางผสมพอลิไวนิลแอลกอฮอล์มีความทนต่อแรงดึงสูงกว่าแผ่นฟิล์มยางขึ้นรูปจากน้ำยางที่ไม่ได้เติมพอลิเมอร์ ส่วนแผ่นฟิล์มยางที่ขึ้นรูปจากน้ำยางผสมพอลิเอทิลีนไกลคอลหรือแป้งจะมีความทนต่อแรงดึงต่ำกว่าเล็กน้อย