เมื่อนำ ~iAureobasidium pullulan~i สายพันธุ์ ATCC และ NRRL เลี้ยงในอาหารเหลวที่มีน้ำตาลไซโลสเป็นแหล่งคาร์บอน พบว่าทั้งสองสายพันธุ์มีไซแลนเนสแอคติวิถีดีที่สุด (สายพันธุ์ ATCC 22.47 IU และ NRRL 23.99 IU) ที่ pH 5อุณหภูมิ 30 องศาเซลเซียส และเมื่อใช้สภาวะเหมาะสมนี้เลี้ยงเชื้อทั้งสองสายพันธุ์โดยใช้แกลบ ฟางข้าว รำละเอียด และรำหยาบ 1 เปอร์เซ็นต์ แทนน้ำตาลไซโลสพบว่าสายพันธุ์ ATCC จะมีไซแลนเนสแอคติวิถีสูงสุดเมื่อเลี้ยงในรำละเอียด (5.79IU) สายพันธุ์ NRRL จะมีไซแลนเนสแอคติวิถีสูงสุดเมื่อเลี้ยงในฟางข้าว (3.68 IU)และเมื่อนำมาเลี้ยงโดยใช้วัสดุทางการเกษตรที่ความเข้มข้นต่างกัน พบว่าสายพันธุ์ATCC มีไซแลนเนสแอคติวิถีดีที่สุดเมื่อเลี้ยงในรำละเอียด 3 เปอร์เซ็นต์(6.97 IU)สายพันธุ์ NRRL มีไซแลนเนสแอคติวิถีดีที่สุดเมื่อเลี้ยงในฟางข้าว 4 เปอร์เซ็นต์(7.18 IU) จากนั้นทำเอนไซม์ให้บริสุทธิ์โดยการตกตะกอนด้วยแอมโมเนียมซัลเฟตความเข้มข้น 30% ถึง 50% เอนไซม์ที่ได้จากทั้งสองสายพันธุ์ มีค่าหน่วยของเอนไซม์เพิ่มขึ้น 5.17 และ 4.86 เท่าในสายพันธุ์ ACTT และ NRRL ตามลำดับ และเมื่อนำเอนไซม์มาฟอกเยื่อกระดาษยูคาลิปตัส พบว่าค่าคัปปานัมเบอร์ลดลงเมื่อใช้ปริมาณของเอนไซม์เพิ่มขึ้น ไซแลนเนสจากสายพันธุ์ ATCC 50 IU ต่อเยื่อกระดาษ 1 กรัมทำให้เยื่อกระดาษมีค่าคัปปานัมเบอร์ต่ำสุด คือ 8.3382 ค่าความขาวสว่างของเยื่อกระดาษเพิ่มขึ้นเล็กน้อยเมื่อเทียบกับเยื่อกระดาษที่ไม่ได้ฟอกด้วยเอนไซม์ โดยการใช้ไซแลนเนส 50 IU ต่อเยื่อกระดาษ 1 กรัม ให้ค่าความขาสสว่างสูงที่สุดคือ46.17 ส่วนของเหลวที่ได้จากการฟอกเยื่อเมื่อนำไปตรวจหาโครโมฟอร์โดยวัดค่าการดูดกลืนแสงในช่วงแสง ยูวี พบว่า การใช้ไซแลนเนสจากสายพันธ์ ATCCปริมาณน้อย (5 และ 25 IU ต่อกรัม) มีการดูดกลืนแสงเช่นเดียวกับการใช้ไซแลนเนสมาตรฐาน 5 IU ต่อกรัม ขณะที่ไซแลนเนสจากสายพันธุ์ ATCC 50 IU ต่อกรัมและจากสายพันธุ์ NRRL 5 25 และ 50 IU ต่อกรัม ไม่พบการดูดกลืนแสงช่วงแสงยูวี