งานวิจัยนี้มุ่งเน้นศึกษาผลของขนาดอนุภาคดิสเพอร์ชัน ที่มีต่อกระบวนการผลิตและคุณภาพของถุงมือยางทางการแพทย์ ที่ผลิตจากน้ำยางธรรมชาติ เพื่อทราบขนาดที่เหมาะสมในการนำไปใช้เตรียมน้ำยางผสมสารเคมีเพื่อใช้ในการผลิตถุงมือยาง สำหรับการตรวจโรคชนิดใช้ครั้งเดียวตามมาตรฐาน มอก. 1056-2540 โดยสารเคมีที่เป็นสารของแข็งไม่ละลายน้ำ ก่อนเติมในน้ำยางสำหรับเตรียมน้ำยางผสมสารเคมี จะต้องเตรียมให้อยู่ในรูปดิสเพอร์ชัน เนื่องจากโมเลกุลของยางมีขนาดเล็กและแขวนลอยอยู่ในน้ำ ถ้าเติมสารเคมีในรูปของแข็งจะไม่สามารถเข้าทำปฏิกิริยาได้ จึงต้องเตรียมสารเคมีให้อยู่ในรูป ดิสเพอร์ชัน โดยการใช้เครื่อง บอลมิล บดย่อย สำหรับถุงมือยางที่ใช้ในงานวิจัยนี้ได้ผลิตขึ้นเองตามสูตรที่กำหนด ตัวแปรที่ใช้ศึกษาคือ เวลาการบ่มน้ำยางผสมสารเคมี4, 5, 6 และ 7 วัน ก่อนนำไปใช้จุ่มถุงมือและขนาดอนุภาคดิสเพอร์ชันของสารเคมีในระบบวัลคาไนซ์ ได้แก่ Sulfur ดิสเพอร์ชันขนาดอนุภาคเฉลี่ย 4.69, 3.78, 2.60และ 2.48 ไมโครเมตร, ZDEC ดิสเพอร์ชัน ขนาดอนุภาคเฉลี่ย 3.30, 2.32, 1.58และ 1.38 ไมโครเมตร และ ZnO(WS)ดิสเพอร์ชัน ขนาดอานุภาคเฉลี่ย 1.25, 1.19,0.85 และ 0.80 ไมโครเมตร นำถุงมือยางที่ได้ศึกษา องศาการคงรูปของน้ำยาง,สมบัติด้านการดึงยาง (ก่อนบ่มเร่งและหลังบ่มเร่งที่ 100 องศาเซลเซียส เป็นเวลา22 ชั่วโมง) และลักษณะพื้นผิวของถุงมือยาง พบว่าถุงมือยางที่ใช้น้ำยางผสมสารเคมีต่าง ๆ ตามที่กำหนดและใช้ Sulfurดิสเพอร์ชัน ขนาดอนุภาคเฉลี่ยน้อยกว่าหรือเท่ากับ 3.78 ไมโครเมตร, ZDEC ดิสเพอร์ชันขนาดอนุภาคเฉลี่ยน้อยกว่าหรือเท่ากับ 3.3 ไมโครเมตร และ ZnO(WS)ดิสเพอร์ชัน ขนาดอนุภาคเฉลี่ยน้อยกว่าหรือเท่ากับ 1.25 ไมโครเมตร และบ่มน้ำยางดังกล่าว 6-7 วันถุงมือยางตามเงื่อนไขนี้ มีสมบัติด้านการดึงยางอยู่ในเกณฑ์ข้อกำหนดของ มอก. 1056-2540และจากการศึกษาพบว่า ขนาดอนุภาคดิสเพอร์ชันของสารเคมีในระบบวัลคาไนซ์ที่แตกต่างกันไม่มีผลต่อลักษณะพื้นผิวของถุงมือยาง