การวิจัยนี้มุ่งศึกษากำเนิดและพัฒนาการของนวนิยายสัจนิยมแนวมหัศจรรย์เพื่อหาแนวทางในการจัดประเภทของนวนิยายแนวนี้อย่างมีระบบมากขึ้นนวนิยายที่คัดเลือกมาเป็นตัวอย่างเพื่อวิเคราะห์โครงสร้างและพัฒนาการมีจำนวน7 เล่ม ได้แก่ ~iOne Hundred Years of Solitude~i (1967) ของ กาเบรียลการ์เซีย การ์เกซ (Gabriel Garcia Marquez) ~iNights at the Circus~i(1984) ของ แอลเจลา คาร์เตอร์ (Angela Carter) ~iMidnight's Children~i(1985) ของ ซัลมาน รุซดี (Salman Rushdie) ~iThe House of the Spirits~i(1985) ของ อิซาเบล อัลเยนเด้ (Isabel Allende) ~iBeloved~i (1987) ของโทนีมอริสัน (Toni Morrison) ~iLike Water for Chocolate~i (1989) ของ ลอราเอสกีเวล (Laura Esquivel) และ ~iThe Mule's Foal~i (1993) ของ โฟตินีอิปาโนมิติส (Fotini Epanomitis) จากการศึกษากำเนิด พัฒนาการ และความหมายของนวนิยายแนวนี้พบว่านวนิยายแนวนี้มีต้นกำเนิดที่ได้รับอทธิพลมาจากงานวิจารณ์ทางศิลปะแนวเดียวกันในประเทศเยอรมนีปี ค.ศ.1925 และมีพัฒนาการเรื่อยมาจนได้รับความนิยมอยู่ในหลายประเทศ นวนิยายที่มีชื่อเสียงมากที่สุดและได้รับยกย่องว่าเป็นต้นแบบงานเขียนแนวนี้คือ นวนิยายเรื่อง ~iOne Hundred Years ofSolitude~i ของ กาเบรียล การ์เซีย มาร์เกซ (Gabriel Garcia Marquez)ซึ่งได้รับรางวัลโนเบลสาขาวรรณกรรมในปี ค.ศ.1982 นวนิยายสัจนิยมแนวมหัศจรรย์ จัดว่าเป็นนวนิยายที่ทำหน้าที่สะท้อนสังคมการเมือง และแนวคิดร่วมสมัย มีกลวิธีการประพันธ์ที่มีเอกลักษณ์ คือเป็นการผสมผสานโลกในจินตนาการและโลกแห่งความเป็นจริงเข้าไว้ด้วยกันจนแยกไม่ออก ทำให้นวนิยายมีลักษณะสมจริงและมหัศจรรย์ ลักษณะเด่นของนวนิยายประการหนึ่งคือการสร้างตัวละครที่มีพฤติกรรมแปลกประหลาดในโลกสัจนิยมที่สามารถพบเห็นได้ทั่วไป ตัวละครนั้ นดำเนินชีวิตตามปกติและไม่รับรู้ความผิดปกตินั้น แต่ความมหัศจรรย์และแนวคิดต่างๆ จะปรากฎแก่สายตาผู้อ่าน